Bikerchick versus surfbabe
Na het verblijf in Mission Beach was het tijd om verder te gaan. Sophie is hier achter gebleven, zij gaat bananen plukken in Tully, vlakbij Mission Beach. Mij niet gezien, aangezien ze daar van die hele grote spinnen en ander eng gespuis rond hebben kruipen! Ik ga dus naar Airlie Beach. In de bus kom ik Erin weer tegen, die ik in Port Douglas had leren kennen. Gezellig!
Na een lange rit van 8u, kwamen we in Airlie Beach aan. Voor de beeldvorming noem ik het even het Cherssonissos van de Oostkust. Het is een plaatsje met vooral veel uitgaansleven, en waar overdag weinig meer te beleven is dan bot zuipen, in de zon liggen en shoppen. 
Airlie Beach
Hmmm, voor jullie die mij enigsinds kennen zal duidelijk zijn dat dit niet mijn ding is (op vakantie althans). Anyway, we kwamen hier ook eigenlijk niet voor Airlie Beach, maar voor de Whitsundays, een eilandengroep die hier voor de kust ligt. Nu is het bijna verplicht om hier een 3 daagse zeiltocht te maken. Tja, en als iets moét, vind ik t niet meer zo leuk...zo'n zeiltocht is 9 van de 10 keer een tocht met 20 zuipende jongelui en als je dan niet van die boot afkunt, kan het een lange toch worden! Bovendien doe je overdag niet meer dan wat snorkelen en omdat ik me had laten vertellen dat het Reef in de Whitsundays lang niet zo mooi is als datgene wat ik al heb gezien, was de keuze niet zo moeilijk. In plaats van een zeiltocht hebben Erin en ik de Ferry genomen naar een van de eilanden, South Molle Island. Daar hebben we een aantal wandelingen gemaakt, met soms prachtige uitzichten! Toen we uitgewandeld waren, zijn we heerlijk aan t zwembad in het Resort gaan liggen met een cocktail en hebben we daar heerlijk gerelaxed!
Welcome to South Molle Island!
Uitzicht over de Whitsundays
Bootje
Geen verkeerd uitzicht als je aan t wandelen bent...
En nog eentje om t nog even in te wrijven... ;)
Balancing Rock
Tja, na 'werken' is het tijd voor uitrusten....
Regenboog parkietjes (ze kwamen gewoon bij je cocktail kijken of er iets te halen viel) 
Turle!
Op dinsdag hadden we Airlie Beach wel gezien en vertrokken we naar Mackay, een klein stadje (ook weer 120.000 mensen maar t doet aan alsof t kleiner dan Roermond is). Mackay leeft op de rundvleessector, suiker en kolenmijnen. Er zijn heel veel mensen die naar Mackay komen om een baan in de mijnen te vinden omdat het zo goed verdient. Waar je in Cairns nog redelijk veel Aboriginals tegenkomt, zijn die in de kleinere plaatsjes compleet verdwenen! Geen idee hoezo.
Anyway, daar hadden we een heel leuk hostel, het Larrikin Logde. Een woonhuis waarin een aantal kamers tot hostelkamers waren omgebouwd. De eigenaars verzorgen ook eigen tours naar Eungella National Park, dus dat was ideaal, aangezien je er met het openbaar vervoer niet kunt komen. 
Larrikin Lodge
Die tour voerde ons allereerst door het plaatsje Marian. Het lokale politiebureau heeft een gevangenis dat meer lijkt op een tuinhuisje waarin maar liefst 2 cellen zijn gemaakt. Cute..Bij t Pinnacle Hotel eten we een typisch Australisch gerecht, pie..Geen taart zoals bij ons maar een bladerdeegtaartje met een vulling van rundvlees, bacon en champignons. Wel lekker maar ontzettend machtig en ongetwijfeld niet erg gezond..Onze gids voor de dag is een markante man van ongeveer 70 die ontzettend moeilijk te volgen is vanwege zijn zware accent.
Na de lunch rijden we naar Finch Hatton Gorge waar we even kunnen zwemmen in de Araluan Cascades. 
Finch Hatton Gorge
Op de weg terug zien we weer de plant waarmee je vis kon vangen zie mijn eerdere blog) en weet ik weer hoe ie heet: de Waitawhile vertaald de 'wacht even')
De Waitawhile
Daarna is het tijd voor de reden van onze tour; de vogelbekdieren!
In Eungella National Park (uitspreken als "Youngella") duurt het niet lang voordat we de eerste zien zwemmen. Dichtbij kunnen we niet komen, maar vanaf een platform kunnen we hem naar voedsel zien zoeken. Vogelbekdieren zijn een van de 2 enige zoogdieren ter aarde die eireren leggen. Ze besteden ongeveer 12u per dag aan het zoeken naar voedsel in het water en moeten dan uiteraard regelamtig naar bovenkomen om adem te halen. Zo kun je ze ook zoeken, je volgt de luchtbellen die bovenkomen en dan zie je ze vanzelf!
de Platypus oftewel vogelbekdier
Ook waren er verschillende schildpadden
Wederom een leuke en geslaagde excursie. Die nacht gaan we met de nachtbus naar onze volgende bestemming, het gehucht "Town of 1770/Agnes Water" . Het slapen in de bus gaat me niet zo goed af en ik zie dan ook de zon opkomen boven het Australische landschap, dat van een tropisch groene omgeving is veranderd naar een wat meer dorre vlakte met wat bomen. Hier en daar zie je een zijweg en je vraagt je af waarheen, want je ziet in de verste verte niks. Waarschijnlijk naar een of andere ranch, want Rockhampton (waar we nu in de buurt zijn) leeft op de rundvleessector. Er zijn meer koeien dan mensen zeg maar. Na Rockhampton wordt het weer wat groener en om een uur of 10.30 zijn we in 1770. Ons hostel (Cool Bananas) daar is een heel gezellig hostel met een hele grote zitruimte binnen en buiten, waar 's avonds en gezellig kampvuur wordt aangestoken. In 1770 zelf is echt 0,0 loos, er zijn wat kleine winkeltjes en een pub en dan heb je het ongeveer gehad.
We slenteren wat rond en lezen wat, tot het tijd is voor onze volgende trip: Een "scooteroo-tour" door de omgeving. Wat is een Scooteroo-tour, vraag je je af..Nou, zie hieronder. Jaja, als een echte biker-chick ga je op mini-motoren door de omgeving. Echt geweldig leuk, we spotten zelfs een hele troep wilde kangaroes! De scooters gaan 80 km/u dus redelijk hard, heerlijk! 
Don't mess with me...
De rest van de 'gang'...
Wild Roos!!
Bij de 1770 Lookout kopen we een biertje (onze gids Rod, een smalle versie van Hulk Hogan, verzekert ons dat dat geen probleem is) en kijken we naar de ondergaande zon..zucht..
Met een biertje naar de ondergaande zon kijken.
Heel vervelend...
De volgende ochtend staat in het teken van de tweede titel van dit blog; surfen!
Met zijn 2-en delen we 1 board en om de beurt kunnen we het water in. Eerst krijgen we een korte uitleg van onze surfleraar (helaas is dit meer een soort Rambo met een veel te dikke buik dan een lekkere surfdude) en oefenen we 'droog'.
Hoezo, ik voel me debiel nu?
Daarna kunnen we het water in. De truc is om op tijd te beginnen met peddelen en dan op het goede moment omhoog te komen en te gaan staan, maar dat moet dan in een flits gebeuren...tja het klinkt zo simpel en ziet er zo makkelijk uit maar dat valt nog vies tegen!
Het lukt me zowaar enigsinds om te staan al gaat het niet zo soepel als ik had gedacht...
Jaaahaaaaa...
Kijk mam....ik staaaa!
Wipeout!
Ik vind het echter wel leuk en ga het zeker nog wel eens proberen! Maar, als ik nu moet kiezen; biker-chick of surfbabe, ga ik voor het eerste, maar mag ik dan wel zo'n fijne surfboy???
Dobberen en skydiven!!!
Dinsdag was het zover....snorkelen op het Great Barrier Reef! Toen we opstonden, zagen we echter tot onze ontzetting dat het regende! Ehm, kan dat hier ook??? Ja dus! Nu is het dan nog steeds 28 graden en laat je in dat Great Barrier Reef nou ook nat worden, dus alleh. Jammer wel dat als gevolg van het 'slechte' weer de zee niet zo kalm was als we hoopten! Om bij het Reef te komen, moesten we vanuit Port Douglas ongeveer een uurtje varen op een grote boot, die toch behoorlijk wat zeezieke passagiers genereerde...Gelukkig hield mijn maag zich goed en kwam ik zonder al te veel schade aan.. We hebben op 3 plekken gesnorkeld, en het is werkelijk prachtig! Allerlei vissen en geweldig mooi koraal komt voorbij. Van de regen boven water merk je helemaal niks, onder de zeespiegel lijkt het allemaal zo heerlijk kalm.
Eén probleem: Laat ik de jukbeenderen en wangen van de familie Peeters hebben..volgens de snorkelmeneer waren die er de oorzaak van dat ik constant water in mijn snorkelbril kreeg! Wat ik ook probeerde, welke bril we ook testten, met allerlei trucs en tips, er bleef water in mijn bril komen. Als gevolg daarvan heb ik het grootste deel van de tijd met mijn handen mijn bril aan de onderkant tegen mijn gezicht gedrukt, waardoor ik het enigsinds kon vertragen. Wel jammer, want naar beneden duiken voor van mooie foto's zat er dus niet in, dan liep de bril meteen vol..!! Desondanks was het toch een super mooie ervaring die ik niet had willen missen en toch erg mooie foto's en filmpjes als resultaat!!
Enkele foto's (sorry heb 3x geprobeerd een video te uploaden maar dit duurt letterlijk uren!) 
Mega schelp, ca 1,5 meter in lengte!! 
Regal Angel
Een prachtige ervaring dus!
Woensdag hebben we niet veel gedaan, met Erin en Sophie heb ik de Botanical Gardens en Mount Whitfield bezocht. Niet heel bijzonder maar toch wat mooie fotootjes gemaakt:
two-spined spider, met 2 punten aan beide uiteinden...mocht een vogel het snuggere idee opvatten deze spin te willen eten, dan krijgt hij daar spijt van. Deze spin was ovrigens maar 2cm..
Sorry, heb geen naam van deze plant. Even Rob van Eigen Huis en Tuin bellen..
Donderdag stond in het teken van de rit naar Mission Beach. Bij de Greyhound busstop eerst nog even mijn goede daad van de dag verricht door een gevonden portemonee bij de politie af te leveren..Daarna de bus in voor de 2-uur durende rit, die vlekkeloos verliep. Het voordeel van Greyhound is dat ze heerlijk flexibel zijn, je hebt de keus uit meerdere bussen per dag. Ik heb een buspas gekocht waarmee ik binnen 6 maanden in Melbourne moet zijn, en onderweg overal uit kan stappen. Ideaal dus! Gewoon online je volgende etappe boeken en klaar is Jetje! Anyway, in Mission Beach aangekomen checkten we in in een leuk hostel, gerund door twee echte Ozzzies; Des en Peta. De meest aardige mensen die ik tot nu toe heb ontmoet, en het hostel is ook nog eens gezellig, niet te groot en vooral schoon! Donderdag hebben we langs het prachtige strand van Mission Beach gelopen en weer terug. Mission Beach zal niet meer dan 1000 inwoners hebben maar strekt zich wel uit over een paar kilometer. Het strand is geweldig, een van de mooiste stranden die ik tot nu toe heb gezien: 
Het stikte op het strand van de crabjes, deze was t grootst (ca. 7cm breed).
Maar, het verblijf hier stond natuurlijk volledig in het teken van mijn parachutesprong! Vrijdagmorgen werd ik al vroeg opgehaald en zijn we met een aantal andere backpackers naar Tully gereden. Daar moesten we eerst allerlei formulieren invullen (eentje waarop we moesten bevestigen dat we wisten :" Skydiving is dangereous!"...no kidding...) Daarna was het wachten. Omdat ik een sprong met handycam dvd en foto's had gevraagd, moest ik de eerste vlucht afwachten. Om ca. 10u was het eindelijk zover. De parachutistenboys kwamen terug van hun eerste jump en kwamen hun 'partner' ophalen. Ik moet zeggen...ik had het slechter kunnen treffen...mijn steun en toeverlaat was Jeremy uit Nieuw Zealand, een niet geheel onappetijtelijke kerel om naar te kijken...'t is dat je ervoor hangt met springen... ;) 
Het vliegtuig dat ca. 20 mensen moest gaan vervoeren...
Het 'kantoor' van "Jump the Beach".
Anyway, Jeremy legde al even kort uit wat er ging gebeuren en deed me mijn harnas aan. Daarna volgde een briefing van 5 minuten over de houding die je moet aannemen enzo (heupen naar voren, benen naar achter, hoofd naar achter en armen gekruist voor je). Toen was het zover, we gingen het vliegtuig in....Jeremy en ik gingen als laatste dus dat betekent dat je er ook als eerste weer uitgaat! O ja, en het betekent dat je in de opening zit waar je uitspringt...met opstijgen was die dus nog gewoon open..'you know, in case you change your mind' !! Je zit overigens met 22 pax in zo'n mini-viegtuigje dus extra beenruimte is er niet bij. Ik zat half verstrengeld in de benen van het meisje voor me. Wel leuk, want ik kon dus de gezichten van mijn mede-springers zien, sommige onstappen, anderen hadden duidelijk stress. Ik moet zeggen, hoe dichter we bij het punt kwamen dat we zouden gaan spingen, hoe relaxter ik werd. Het is allemaal zo onwerkelijk denk ik. Je zit zo hoog, je ziet echt niet waar je heenspringt! 
Vraag van Jeremy: "Getting nerveous": Mijn antwoord: "Hell yeah!!!"
Tijdens het opstijgen tot 14.000 voet (4.27km!!!) werden alle gespen en dergelijke nog eens even goed aangesnoerd (geeft toch een wat veiliger gevoel..) Op een gegeven moment ging er een rood lampje aan; het teken dat de bril op moest. Bij oranje ging de deur open (waar ik dus direct naast zat) en bij groen was het; Benen naar buitenhangen, armen kruisen, hoofd tegen de schouders van Jeremy (he wat erg..) en dan is het 1...2...3..GO! Tja, en om te beschrijven wat er dan gebeurt? Onwerkelijk, je oren suizen, je keldert met meer dan 200km/u naar beneden! Een tikje op de schouders betekende dat je je armen uit elkaar mocht doen en dan is het:
Waaaaaaaahhhhhhhheeeeeyyyyyyy!!!!! Gaaaaaaaffffff!!!!!!! Woeeeeeeehoeeeeeee!!!Yeeeeaaaaahhhh!!!!!!!
Maar om even kort samen te vatten, 60 Seconden vrije val zien er ongeveer zo uit (de dvd is te groot om te uploaden): 
Ehm...hang ik nu ondersteboven?? 
Charmante wangen... 
I'm lovin' it!!
En na 60 seconden, zweven en genieten van het uitzicht........ 
Veilig weer op de grond!
Damn.... Wat was dat gaaf....
Wanneer kan ik weer????
Nu ff bijkomen...
Heb zin in een pilsje...
Nog een beetje Sydney en Cairns
Hoewel het pas een week later is, heb ik het gevoel al 3 weken verder te zijn...zoveel gezien/meegemaakt/gedaan/bezocht...
Ok, waar was ik...in Sydney heb ik de laatste 2 dagen nog van alles gezien. Het weer was niet geweldig, dus een bezoekje aan alle musea en natuurlijk het Opera House stond op de planning. Leuk weetje voor de Mosa ex-collega's; het zo beroemde dak van het Opera House zit vol met zo'n 1.056.000 tegels à là 0490 10x10, dat was toch een leuk referentieprojectje geweest..!
Verder heb ik een voormalige gevangenis voor gedetineerden bezocht, de Sydney Barracks en o a. de Chinese Garden of Friendship, de Fish Market, St Pauls Church en ben ik een stukje over de Harbour Bridge gewandeld. Die laatste wilde ik eerst gaan beklimmen maar heb besloten om dat over te slaan. Het is erg prijzig (zo'n Euro 125,-) en het uitzicht voegt niet zo heel veel toe aan wat je allemaal kunt zien als je gewoon de brug oploopt. Bovendien mag je zelf geen foto's maken maar moet je de foto's kopen die ze zelf op de brug maken. Oftewel..slimme marketing!
Sydney Barracks, is wat anders als t Sofitel Los Angeles..
Deze kon ik jullie niet onthouden, Sydney by night!
En nog eentje omdat ze zo goed zijn gelukt!
De laatste avond in Sydney heb ik doorgebracht op een oude, vertrouwde manier; quiznight! Nu valt er heel wat meer te halen als bij de quiznight in Roermond; je hebt, naast de prijzen, 3x de kans op een gratis drankje. Tja, en als je slim samenspeelt met een paar Nieuw Zeelanders, betekent dat 3x een fles wijn/champagne! Was dus erg gezellig en ik heb meteen wat contacten opgedaan voor mijn bezoek aan Wellington volgend jaar!
Maar goed, de volgende morgen opstaan was dus iets zwaarder. Zeker omdat ik nog eens heel actief ging doen met Sophie en Falco, een Duitse jongen uit het hostel. We zijn samen de prachtige Manly Scenic Walk gaan lopen, 10km maar behoorlijk pittig! Ik dreigde bijna nog mijn bus naar het vliegveld te missen maar was net op tijd terug! 
In Cairns aangekomen (zo'n 3uur vliegen) was het om 22u nog 25 graden, bloody hot! Waar we in Sydney (New South Wales) het vorig weekend wegens Daylight Savings een uurtje vooruit waren gegaan, doen ze daar in Queensland niet aan, hoewel het dezelfde tijdzone is als New South Wales, hoezo verwarrend....
De volgende dag heb ik Cairns verkend. Niet heel indrukwekkend, het lijkt kleiner dan het in werkelijkheid is. Er wonen zo'n 120.000 mensen maar lijkt een klein toeristenstadje. Het heeft een paar winkelstraten, een groot winkelcentrum en geen strand! Wat? Ja, geen strand!! Bij gebrek aan een strand (Cairns ligt wel aan zee maar in plaats van een natuurlijk strand hebben ze een vlakte die eruit ziet als verlaten landbouwgrond) hebben ze een 'lagoon' gebouwd, een soort van zwembad met ligweides. Niet veel aan als je de stranden in de buurt hebt gezien. Maar voor Cairns dé oplossing. In weekenden is het hier stikdruk en wordt er naar hartelust gezommen, gezond en gebbqd.
De kustlijn van Cairns
Ja, dan zou ik ook een lagoon bouwen!
's Avonds heb ik mezelf op een filmpje en sushi getrakeerd in afwachting van Sophie, die 's avonds in Cairns aankwam. Het is hier dus echt bloedjeheet. Het is zo'n 30 graden maar lekker klam dus ik zweet echt liters weg per dag!
De volgende dag zijn we naar Port Douglas vertrokken, een dorpje van 5000 inwoners ten noorden van Cairns. De ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan Cape Tribulation en de Great Barrier Reef! In het hostel aangekomen deelden we een kamer met de Engelse Erin, met wie we de dagen in Port Douglas hebben opgetrokken. Die dag hebben we Port Douglas verkend (waar we in een uurtje mee klaar waren) en verder niet zo heel veel gedaan.
Port Douglas:
Op vrijdag hadden we een volle dag excursie naar Cape Tribulation. In een busje met 22 mensen en een over-enthousiaste gids Lisa ("jongens, ik veracht wel dat jullie gezellig meedoen, wie het laatst in de bus zit moet een mop vertellen!!!) allereerst op weg naar de Daintree River. Hier zou het moeten stikken van de zoutwaterkrokodillen (die grote zeg maar) maar ze hadden er vandaag niet zo'n zin in. Beetje foute seizoen, zo bleek, het is inmiddels te warm voor ze. Anyway, we hebben er toch eentje gezien!
Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is....bruin..
Hierna zijn we doorgecrosst (het gevoel kon me niet ontgaan om als echte Japanners op reis te zijn, busje in, busje uit..) naar de volgende stop; de Marrdja Boardwalk. Zo'n 30 minuten loop je over een houten pad door het regenwoud. Heel mooi en bovendien is het altijd nuttig om te weten met welke plant te vissen kunt vangen en dat bijna al het fruit in het regenwoud giftig is...you never know! O en, mocht je vitamine C tekort hebben: Lik de kont van 6 groene mieren (limoen-smaak) en je hebt je dosis C weer binnen! 
Rond de middag kwamen we eindelijk aan in Cape Tribulation, een paradijselijk aandoend gebied met wat verspreide accommodaties en een prachtig lang en wit strand.
Helaas dat ze er van die vreselijk grote spinnen hebben:
De Golden Orb, deze was zo'n 10cm groot en nog niet volgroeid! Laat ik nou al bang zijn voor een hooiwagen....
Na de lunch hier zijn de weer zuidelijk gereden, naar Mossman Gorge. Een prachtig gebied waar de rivier door een landscpah van rondgeslepen keien beweegt. Natuurlijk ook even tijd gehad om te zwemmen!!
Om een uur of 5 waren we weer in Port Douglas. Een mooie excursie ondanks het Japanner-gehalte! 's Avonds hebben we uit gegeten, heerlijk! garnalen, krokodillenworstjes en een yabbie (soort reuzegarnaal) gegeten...mjam!
Zaterdag was bak-dag.
Dit betekent, veel smeren, regelmatig draaien en toch verbranden...ben nooit zo'n geweldige kok geweest en dus ook dit was geen doorslaand succes..Gevolg; een erg rode buik en verbrande oren (jahaa, die verbranden ook). Tja, die wind is verraderlijk, het lijkt zo lekker maar je wordt gegrild waar je bijstaat (of ligt).
's Avonds niet veel meer gedaan, gekookt, gelezen en geslapen..wat een leven heb ik toch..
Omdat op zondag de gratis bustransfer naar Cairns niet ging, zijn we maar een nachtje langer gebleven en hebben we op zondag de markt bezocht en koffie gedronken in een hippie-achtig koffie huis (een van de huisregels: Is you want skimmed milk, you're not allowed any cookies!). Hierna zijn we wat gaan drinken, waar we leuk hebben gekletst met een paar Chilenen. Een van hen werkte in de bar waar we zaten en was om 15u al zo dronken dat hij zijn ogen niet meer open kon houden..en maar aan ons vragen: "waarom drinken jullie niks (alcohol dus)? Dat snap ik echt niet!" Ehm, yeah, daarom! De late lunch was overigens geweldig (tapasschaal met garnalen, zalm, proscuito etc) en we hebben dan ook pas laat ons potje voor die avond gekookt.
Vandaag zijn we teruggegaan naar Cairns en in een nieuw hostel ingecheckt. De snorkeltour voor morgen is geboekt en vrijdag ga ik skydiven!!! Aaaaaarrrgghhh!!!
Hopelijk kan ik dit weekend een nieuw blog schrijven met mijn ongetwijfeld memorabele-ervaringen!
