Over mijn kamer en werk zoeken
Brunswick Street
Eindelijk in Melbourne! Inmiddels, bij dit schrijven, zit ik er alweer een dikke week en heb ik zowaar werk gevonden in het hotel aan de overkant van de straat!
Duss...geen uren meer op internet om werk te vinden dus nu kan ik jullie eens laten zien waar ik woon!
Voor diegenen die het niet hebben meegekregen; ik had via internet een oproepje geplaatst dat ik woonruimte zocht en kreeg van ene Karl een mailtje terug dat hij een kamer in de gezellige buurt Fitzroy had, slechts 10 minuten lopen van Central Melbourne. Nu staat Fitzroy bekend als DE kroegen- en restaurantbuurt van Melbourne dus dat zag ik wel zitten! 
Een van de vele mooie gebouwen in de straat!
Anyway, hoe hij de kamer en het huis beschreef was zo positief dat ik besloot meteen toe te zeggen. Joehoe, ik kon uitkijken naar een kamertje meteen bij aankomst in Melbourne!
Claudia, een Nederlands meisje dat ook in het huis woont en die mijn mailadres van Karl had gekregen, had zijn überpositieve mail ook gelezen en mailde mij vervolgens om te vertellen dat het niet allemaal zo geweldig was als hij beschreef en dat Karl bovendien een beetje een gluiperd was...Hmmm...tja...daar had ik natuurlijk geen zin in! Na een gesprek met Claudia toch maar besloten om te gaan kijken. Gelukkig maar, want ik ben er dik tevreden mee!
Brunswick Street 35
Het huis is een voormalig kosthuis waar nog enkele kostgangers en verder voornamelijk studenten en jongeren wonen. Er wonen er een stuk of 10 in totaal maar ik heb er pas een paar echt gezien, iedereen leeft een beetje langs elkaar heen.
Karl is inderdaad een beetje een gladjakker maar hij is er zelden dus daar heb je niet veel last van. Bovendien probeer ik onze gesprekken ook lekker kort te houden...
Mijn kamer ligt meteen naast de voordeur en is de grootste kamer van het huis, zo'n 20m2 schat ik. Er staan wat basisdingen zoals een bed, bureau, tafel, tv/dvd en een kast, en er is een douchecabine en toilet (dat verstopt zit in de kast). Prima dus, alles wat ik nodig heb. Ik ben overigens wel blij dat ik een eigen wc en douche heb, ik hoef niks te delen met anderen en zit dus gewoon in mijn eigen rotzooi!
Mijn bureau en eettafel
Zoek het toilet....
Mijn bedje (kan nog wat aankleding gebruiken; kaarten, foto's,een mooie man...hint hint hint...mijn adres is Brunswick Street 35, 3065 Melbourne ;)...)
O ja, en ik heb een open haard! Gezelig! Ok, niet zo'n fijne knetterende en knisperende open haard maar een gas openhaard. Jeweetwel, met van dat hout dat geen hout is en je dus ook nooit hoeft bij te vullen. Maar gezellig! 
Jahaaa, ik heb een open haard!
Verder is er een gezamenlijke keuken waar bijna niemand gebruik van maakt dus ik kan het redelijk schoon houden. Het hele huis is verder wel onder verbouwing dus een hele propere boel is het niet, maar ik heb studentenhuizen gezien die veel erger waren...(zoals mijn eigen huis op het Lindenplein in Amby...brrr).
Anyway, ik heb heerlijk mijn rugzak uitgepakt en mijn spullen in de kast gelegd, gestreken en wel! Je gaat de simpele dingen avn het leven waarderen, zoals een vers gestreken tshirtje...
En toen kon het werk zoeken beginnen. Ik dacht; eitje! Een hard werkende, vriendelijke, snel lerende jongedame als mijzelf moet toch zo iets hebben! Ehm....nou....dat valt even tegen... Ok, ik heb het uiteindelijk nog in een weekje geklaard, maar toch...ik zag het even somber in.
Ik wilde het liefst een baan als Customer Service Rep omdat dat gewoon het best verdient! CVtjes opsturen op elke advertentie die ik vond, dat moest niet lang duren voor ik wat zou vinden...MIS! Als je al iets terugkrijgt, is het een afwijzing. Ok, ik heb natuurlijk van alles wat gedaan (Hotel/Customer Service/Toerisme) en dat bleek geen voordeel in deze. Dan maar met mijn CV's langs te uitzendbureau's, die zijn er zat! ALWEER MIS!.... Niet dat die er niet veel zijn, want ze zijn er wel, alleen kom je niet voorbij de norse receptioniste die je ervan overtuigt dat alle consulenten in gesprek zijn en echt niet beschikbaar zijn de komende uren...Aaarggh!
Dus maar weer CV's via internet opsturen, nu 'gepimpt', oftewel, bij elkaar verzonnen. Voor de Customer Service banen had ik ineens geen 2 jaar ervaring maar 6 jaar (even Kupers Reisinfo ingewisseld voor een willekeurig ander bedrijf), en voor de Sales Banen had ik bij mijn vorige werkgevers hele andere functies.....Even voor de duidelijkheid, dit zou ik in Nederland niet in mijn hoofd halen maar ik zal toch ergens iets moeten vinden en hier zal niemand het ooit checken! Maar goed, ik heb dus ondertussen 5 verschillende CV's (zo heb ik o.a. jaaaaren ervaring als barkeeper/serveerster, sales/marketing agent, verkoper, hotelemployee en customer service agent) en ga maar weer verder proberen...
Bijna had ik een baan geaccepteerd om in een winkelcentrum behandelingen voor wittere tanden (met zo'n gelletje in zo'n bitje en dan met zo'n ultraviolet lampje erop..) te gaan verkopen.....pfffff.....wat was dat een drama geweest....
Tot maandag 24 november mijn redding kwam! Aangezien Iris (die oet Remunj!) echter langskomt ging ik afgelopen zaterdag bij het hotel aan de overkant eens vragens of ze parking hebben...o ja, en hebben ze toevallig vacatures? Nou, toevallig wel! Er had net een receptionist opgezegd met 1 week opzegtermijn dus ze zaten behoorlijk omhoog. De vacature stond net een aantal dagen uit en ik heb dus meteen mijn CV ingeleverd. Dezelfde middag werd ik gebeld of ik op gesprek wilde komen (3 gesprekken uit 40 kandidaten) en 's maandags dus meteen gegaan! En 2 uur later had ik de baan! Joehoee!
Ik word dus weer receptioniste, als in het Sofitel. Het loon is geen vetpot maar niet verkeerd en bovendien werk ik op een rooster waarbij ik eens in de 3 weken een lang weekend vrij heb en dat is ideaal om uitstapjes te doen! Ikke blij!
Nu dus maar ritueel al die namaak CV's verbranden en aan de slag! Geld verdienen!
Maar...eerst, na 2 dagen al 4 dagen vrij...had tenslotte een tripje naar de Great Ocean Road gepland met Iris (auch oet Remunj!)...blog volgt binnenkort met super foto's!!!
Canberra
Hoewel het me door een aantal mensen was afgeraden om te bezoeken (saai, niks te zien) ben ik, koppig als ik ben (tja, een echte Peeters!) toch een paar dagen naar Canberra gegaan. Je kunt immers niet naar Australie gaan zonder de hoofdstad te bezoeken toch?
Nou, maar goed dat ik het toch heb gedaan. Canberra is een totaal andere stad dan degene die ik tot nu toe gezien heb. Dat ligt voornamelijk in het feit dat deze stad geheel ontworpen is om te fungeren als hoofdstad. Melbourne en Sydney vochten namelijk allebei om te titel 'hoofdstad' en toen heeft men in 1908 besloten om een nieuwe stad te ontwerpen om als hoofdstad dienst te doen. (Waar twee honden vechten om een been...)
Het gevolg is een stad met nauwelijks hoogbouw en heel veel groen! Canberra is als het ware in twee delen gesplitst, die gescheiden worden door Lake Burley Griffin.
Lake Burley Griffin
In het noorden ligt het Civic Centre, met de winkels, hotels en universiteit. Het zuidelijke deel wordt gedomineerd door Capitol Hill. Op deze heuvel ligt het Parliament House, waar de Australische regering zetelt. Eromheen liggen opvallend genoeg weinig tot geen winkels en restaurants, enkel overheidsgebouwen en enkele andere bezienswaardigheden.
Uitzicht vanaf het Parliament House op het Old Parliament House en het War Memorial. Links van het War Memorial is het Civic Centre.
Maar goed, wat heb ik er 4 dagen gedaan?
Mijn aankomst was in de avond dus op dag 1 bleef er weinig over dan zoeken naar mijn hostel en slapen. Een super hostel overigens, het YHA. Volgens mij is er sowieso weinig keus verder in Canberra, maar het YHA is modern en schoon. Ik sliep op een kamer met 7 anderen.
Op dag 2 ben ik naar het War Memorial gegaan. Het was die dag (11 nov, beetje ironisch als je bedenkt wat de 11e van de 11e bij ons betekent) Remembrance Day, zeg maar de Australische dodenherdenking. Bij het Memorial aangekomen was de officiële herdenking net voorbij en zag ik nog net de auto van prime minister Rudd wegrijden. Bij het Memorial lagen overal bloemenkransen van ambassades van over de hele wereld.
Het War Memorial
Toen ik naar binnen liep werd ik door een aardige jongen meteen aangesproken, die me vroeg wat ik zocht en of hij kon helpen. "Goh, wat vriendelijk", dacht ik. Hij bleek bij het Memorial te werken maar die dag vrij te hebben. "Goh, wat vriendelijk, dat hij me op zijn vrije dag zelfs de weg wijst", dacht ik toen. Maar vervolgens kwam ik er dus niet meer vanaf....dat heb ik weer! Een 21-jarig menneke (haha, hij keek even raar op toen ik vertelde dat ik 30 was) dat zelfs meeliep in de rondleiding ("Die heb ik nog nooit zelf gezien!").
Maar het Mermorial zelf is erg mooi en er zit onder het Memorial (zeg maar ondergronds) een reusachtig oorlogsmuseum en onderzoekscentrum. In het museum worden alle oorlogen waarin Australië heeft meegedaan, uitgebreid beschreven en toegelicht. Het is een heel visueel museum, met veel filmpjes, geluidsfragmenten, foto's, kostuums, wapens en voer-/vliegtuigen en nagebootste scènes. De rondleiding van 1,5 uur zelfs lang niet genoeg om alles te zien. 
Scène nagebootst met licht en geluid, over de Vietnam-oorlog..erg "Tour of Duty".
Na de rondleiding ben ik maar terug de stad ingegaan, omdat ik anders nooit meer van Matt afkwam...
Die middag heb ik wat in het Civic Centre rondgelopen en verder niet heel veel meer gedaan.
Dag 3 stond in het teken van Capitol Hill. Samen met een Duits meisje dat ik in het hostel had leren kennen de vorige avond, ben ik allereerst naar Capitol Hill gegaan.
Parliament House
Het Parliament House is een modern gebouw dat pas sinds 1988 dienst doet als regeringsgebouw. Binnen is een prachtige en heldere hal met wit marmeren vloeren en zuilen, het geheel doet een beetje aan als een ijshotel.
De Hal
Je kunt er ook de twee zalen bezoeken waar de Senaat en House of Representatives met elkaar discussieren over allerlei belangrijke zaken. Vaak gaat het er heftig aan toe, met over en weer geroep en geschreeuw. Helaas was het vandaag rustig (en mochten we geen foto's maken...)
Vervolgens hebben we het Old Parliament House bezicht, dat ook wel de "Wedding Cake" wordt genoemd. Hier zat de regering voor 1988, maar werd te klein voor het steeds grotere aantal regeringsmedewerkers.
Old Parliament House
The Senate Room met een klassevoordracht
Hierna zijn we langs Lake Burley Griffin gelopen en ben ik naar het National Museum of Australia gegaan, wat een beetje tegenviel.
Mijn laatste dag in Canberra ben ik teruggegaan naar het War Memorial om het museum te bezoeken, dat ik op dag 1 maar een klein beetje gezien had. Hier heb ik een paar uur rondgelopen en in de archieven een "Peeters" te zoeken om mijn "poppy" (klaproos) te plaatsen, die men met Remembrance Day uitdeelde. Helaas geen naamgenoot, maar wel een paar "Peters" gevonden!
De namen van de gevallenen van diverse oorlogen
Een "Peters", van de Royal Australian Air Force, gevallen in Nederland tijdens een luchtaanval.
Zo, en nu Melbourne! Als jullie dit lezen ben ik daar hard op zoek naar een baan, wat nog niet zo makkelijk blijkt als ik dacht..maar deur aan deur energie verkopen (zeg maar van die lui die zeggen dat je geld bespaart door op een andere leverancier over te gaan) dat doe ik echt niet!!!
Ik houd jullie op de hoogte en zet ook snel de eerste foto's van mijn kamer en deze mooie en gezellige stad op mijn blog!!
Stay Tuned....
I want to be a hippy...
Na Brisbane ging ik voor het eerst sinds weken weer alleen op pad en was het weer even tijd voor zon, zee en strand...nou ja..laat die zon maar weg! Bij aankomst in Surfers Paradise was het grauw en koud (relatief dan he, 'maar' 20 graden). Ik was meteen blij dat ik hier maar 1 nachtje verbleef want Surfers Paradise is zoals de Lonely Planet het beschrijft; de 'Paris Hilton' onder de badplaatsen.
Het deed mijzelf denken aan Waikiki; hoge appartementengebouwen met daar tussenin hotels, hostels, winkels, restaurants en vooral veel uitgaansgelegenheden.
Na wat rondgewandeld te hebben was ik al snel uitgekeken, de enige reden dat ik blij ben dat ik er gestopt ben is dat in SP het enige Hard Rock Café van Australië zit, en ik dus een t-shirtje kon scoren!
Surfers Paradise
Het Paris Hilton van de badplaatsen...heb ik teveel gezegd (zie voorgrond)???
Het strand was wel aardig
De volgende dag was het dus zsm door naar Byron Bay. Byron Bay is echt een verademing na al die standaard dorpjes aan de kust. Het is een beetje een hippiedorp, met een hele relaxte sfeer, gezellige kroegen en alternatieve winkeltjes.
Mijn hostel, de Arts Factory Lodge, versterkte het hippiegevoel nog eens; het is een verzameling van hutjes, tenten, wigwams en gewone hostelkamers tussen bomen en meertjes, waar je overdag je eigen digjeridoo kunt maken, yoga- en/of massagelessen kunt krijgen of een surfboard kunt huren. Er zijn tal van mensen die er voor een paar dagen komen maar vervolgens maanden blijven hangen, zo relaxed is het. Uiteraard, zoals het een 'hippie-hostel' betaamt, wordt er overal naar hartelust wiet gerookt. Waar ze dat vandaag halen? Uit het dorpje Nimbin, maar daar kom ik zo op terug....
Ikzelf slaap in een wigwam met 9 anderen. Geweldig, kamperen in een wigwam...Beetje jammer alleen van die tropische regenbui en dat lek dat zich net boven mijn bed bevond...oh well, bedje verschuiven en verder slapen!
'Mijn' wigwam
Het interieur
Hutjes
Het volleybalveld
Als ik door Byron Bay loop, kom ik stomtoevallig Kylie en Claire tegen, de 2 engelse meisjes waarmee Erin en ik in Airlie Beach op een kamer zaten. Gezellig, we gaan dus de kroeg in! De eenmansband is geweldig en het wordt een zeer geslaagde avond, met een mogelijke job in Melbourne erbij. Sam, een jongen uit Melbourne die nu in BB woont, heeft een neef met een nieuw restaurant en die is op zoek naar personeel. Bellen dus als ik in Melbourne ben!
Dag 2 in Byron heb ik een behoorlijk onorthodoxe excursie op het programma staan: Jim's Alternative Tour. De naam zegt het al "alternative". We gaan dus naar Nimbin!
Jim zelf is een 50-er die duidelijk zelf ook een beetje in de hippietijd is blijven hangen. Via een mooie route rijden we naar Nimbin en Jim vertelt naar hartelust over mensen die tijdens zijn tour zo high werden dat ze rare dingen gingen doen. Hij drukt ons dan ook op t hart om voorzichtig te zijn.
Nimbin is niet meer dan wat straatjes met kleurrijke gebouwen waarvan ongeveer de helft te doen hebben met marihuana. Ondanks dat er ook 'gewone'mensen wonen, krijg je het idee dat iedereen óf wiet verkoopt, óf het gebruikt. Officieel gezien is wiet verboden in Australië, maar de politie in Nimbin heeft besloten een oogje dicht te knijpen als het aankomt op het gebruik en verkoop van wiet (weet even niet meer waarom). Je staat nog niet op straat of mensen vragen je of je wat wilt kopen. Jim raad ons aan om naar het wietmuseum (uiteraard...) te gaan als we iets willen kopen. Samen met Jada, Pascalle en Ella van mijn hostel, loop ik erheen.
Nimbin
Nimbin
Nimbin
Nu kennen de meesten van jullie me waarschijnlijk goed genoeg om te weten dat wiet roken me niet interesseert; het stinkt en ik houd niet van roken. Maar ze verkopen ook koekjes met wiet en ja, van koekjes houd ik wel! Die wil ik dus wel eens proberen. Jada, die hier al eerder is geweest, beweert dat ze geweldig zijn..nou, ik ben benieuwd!!
De dames kopen naar hartelust wiet en na onze aankoop gaan we eerst wat lunchen en daarna eten we met zijn allen een koekje. Jim had ons vooraf gewaarschuwd niet meer dan 1 koekje te eten, want het duurt wel even voor ze gaan werken en ze kunnen heftig zijn. Nou, we hebben gewacht...We stappen na de lunch de bus weer in voor wat Jim noemt, een 'rollarcoaster-ride'. Hij gaat met redelijk hoge snelheid door het heuvellandschap rondom Nimbin en dat zgn. achtbaan effect moet je krijgen doordat je zo high bent als wat en de omgeving veel heftiger ziet dan normaal zeg maar. Jada en ik gaan voorin zitten voor het optimale effect maar helaas hebben we waarschijnlijk 'duds'(nepperds)gekregen want geen van ons voelt ook maar iets. He jammer...
Onze volgende stop op de tour is bij het huis van een goede vriend van Jim, de 60-jarige hippie Paul. Als we de bus uitstappen komt die ons al tegemoet en begint een vaag verhaal over de lichaamstemperatuur van de mens en dat de mens niet gewend is aan warme temperaturen omdat hij zelf maar 37graden is en...ach, ik weet het niet meer, er was geen touw aan vast te knopen! Paul is dus 24/7 high en woont in een tweetal afgelegen huizen die hij vol heeft gestouwd met troep. De 'tuin' staat vol met exotische planten maar het is meer een jungle dan tuin. Zelf weet hij natuurlijk precies waar alles staat. Tussen de planten en bomen staan poppen, Happy Meal figuurtjes etc., veelal in sexuele posities..weird, maar hij heeft overal een uitleg voor...
Een klein deel van de verzameling van Paul...need I say more?
Paul (nee, hij hoeft niet te plassen, dat heet high zijn)
Bij het 'tuinhuis' van Paul zitten we achterom bij de vijver en eten we macademianoten (heerlijk!!) en een of andere vage Braziliaanse vrucht, die eruit ziet als een kers maar waar je het vruchtvlees uit moet zuigen. Diegene die wiet hebben gekocht in Nibim, rollen een flinke joint en er wordt naar hartelust gegiecheld en gelachen. Paul kletst aan een stuk voor over van alles maar ik geloof dat niemand hem (meer) kan volgen...
De vijver van Paul
Het tuinhuis van Paul
Na dit bizarre bezoek rijden we via de Minion Falls terug. Er is helaas zo'n dichte mist dat we de waterval nauwelijks zien en voor de rest tegen een dikke witte muur opkijken.
Minion Falls
Terug in Byron Bay heeft niemand meer zin om iets te doen en ik duik dan ook vroeg mijn wigwam in.
De laatste dag in Byron Bay doe ik niet veel. Ik heb wel een Aurafoto laten maken. Ik zie jullie denken...what the...Jetteke, een aurafoto? Een meisje in t hostel vertelde daarover en voor Euro 10,- was ik te nieuwsgierig om t te laten. De vrouw die de foto maakte, zet je voor een zwart doek en zet een camera voor je neus, meer zo'n ouderwets houten ding zeg maar. Dat duurt 20 seconden ofzo en je vraag je af of er nog een flits ofzo komt, maar nee, het 'houten ding'maakt blijkbaar foto's zonder ook maar op een knopje te drukken...Even later kijk je naar een foto waarin in het midden jezelf nog vaag te zien bent, en eromheen allemaal kleuren. Die kleuren en de positie waar ze om je heen hangen, hebben dan een betekenis. Ik zal niet mijn hele aura bespreken maar een ding; 't is dat jullie het weten, maar ik ga een hele creatieve toekomst tegemoet! Ehm..ok.....
's Middags ben ik met Sam (die jongen uit de kroeg 2 dagen geleden) naar het lighthouse gewandeld. Een behoorlijke klim maar een super uitzicht. Waar ik echter in de kroeg nog een gezellig gesprek met hem had gehad, bleek hij niet veel meer te kunnen vertellen dan over, hoe kan het ook anders, surfen! Ik weet dat ik een paar blogs geleden zei dat ik wel zo'n surfboy wilde, maar mag ik van gedachten veranderen? Ik was blij dat we bij het lighthouse Jada en Ella tegenkwamen....
Vuurtoren
Die avond was het tijd voor de nachtbus naar Newcastle en o wat vind ik de nachtbus fijn...not! Ik had gehoop op 2 stoelen voor me alleen maar helaas wilde iedereen die bus en zat ik opgefrommeld in een stoeltje een doorgezeten kont te krijgen...maar ook dat heb ik overleefd en zo kwam ik in Newcastle aan.
Een aantal mensen hadden me gevraagd wat ik hier in godsnaam ging doen en ik kan inmiddels hetzelfde zeggen: Newcastle lijkt op Heerlen of Venlo; grauw, grijs, saaie gebouwen. Het enige interessante dat ik hier heb gedaan is naar de Worldcup Rugby Leage te gaan, Engeland tegen Nieuw Zeeland. Ik wist geeneens dat dat hier ging plaatsvinden maar hoorde dat toevallig. Dus maar een kaartje gekocht, want dat wilde ik wel eens meemaken!
In de trein naar t stadium zat ik, uiteraard tussen de zatte engelsen. Oh wel, ik had niet anders verwacht. In het stadium ga ik met mijn colaatje en zak chips op de tribune zitten (erg schappelijke prijzen trouwens in vergelijk met de Nederlandse stadiums!) en geniet ik van de lucht die van oranje naar zwart verandert...
De avond valt...
Prachtig...
Ach kijk, wat aardig...for me???
Dan komen de teams op en volgend beide volksliederen. Hierna rennen de Kiwi's (Nieuw Zeelanders) naar de engelsen toe en beginnen wilde gebaren te maken en angstaanjagende gezichten te trekken; de Haka
Haka
Zitplaatsen kun je dus ook zo krijgen!
En dan begint het! Omdat ik niemand bij me heb om het spel uit te leggen, moet ik er zelf maar wat van maken. Gelukkig is het redelijk te volgen. Nu heb je hier Rugby Leage, Rugby Union en Footbal Aussie Rules....voor mij allemaal hetzelfde maar er schijnen duidelijke verschillen te zijn... Nou ja, het doel is in ieder geval om een 'try' te scoren, waarbij je de bal aan de kant van de tegenstander over de lijn op de grond legt. Daarna mag je dmv een 'fieldgoal' nog 2 punten extra proberen te scoren. Dat alles gaat gepaard met een hoop geduw, getrek en de nodige blessures.
Vanaf nu zie ik American Football als een sport voor mietjes, die mannen zijn van top tot teen beschermd. Maar deze mannen lopen gewoon in een t-shirtje en kort broekje rond..overigens niet vervelend hoor...
Ik ben, ondanks de overgrote meerderheid aan engelsen in het stadium, stiekum voor de Kiwi's...niet geheel onafhankelijk van het feit dat ze er stuk voor stuk vrij aangenaam uitzien ;) .... Anyway, de Engelsen slaan helaas in de eerste helft een flink gat in de score door met 24-8 voor te komen. Gelukkig (ik wist het wel!) komen de Kiwi's fenomenaal terug en verslaan ze de "Pommies" met 36-24!
Jaaaaaa! Goal!!!!...Ehhm....ik bedoel... TRY!!!!!
Geweldig om mee te maken, ik ga zeker nog een wedstrijd bezoeken als ik de kans krijg! Nu eerst op naar Sydney om de post op te halen en dan naar Canberra...Vrijdag zit ik in Melbourne en kan ik ein-de-lijk mijn rugzak uitpakken voor een paar maanden!!!
Brisbane
Na Fraser Island was het dan eindelijk tijd om terug te gaan naar de stad. Als ik één ding weet, is dat ik toch wel een echt stadsmens ben! Leuk, al die strandplaatsjes, maar er is zo weinig te doen en ze lijken allemaal op elkaar! Ik keek er dus wel naar uit om naar "Brizzie", zoals de stand door de lokale bevolking wordt genoemd, te gaan.
Na een busrit van 5uur, kwamen we 's avonds aan in het centrum. Van daaruit was het een korte wandeling (van normaal 5 minuten maar met rugzak voor en achter 15 minuten) steil bergop naar ons hostel. Deze was gelegen in een koloniaal huis en zag er gezellig uit. Op zich geen verkeerd hostel, al voelde je je door alle borden (als je niet afwast, moet je het hostel verlaten) wel een beetje als op school. Verder blijkt Brisbane last te hebben van de grootste groogte sinds jaren en mochten we welgeteld 2 minuten douchen per dag! Tja....dan maar ff 5 dagen geen benen scheren... ;(
De volgende dag zijn we meteen op weg gegaan naar een van de beroemdste dierentuinen ter wereld; De Australia Zoo van wijlen Steve Irwin (oftewel de Crocodile Hunter!!! Crickey!!).
Het is een prachtige Zoo ongeveer een uurtje van Brisbane en is door de ouders van Steve ooit opgestart. Nu is het een mega-grote en helaas een beetje erg commerciële dierentuin geworden, met als nieuwe ambassadrice de lieftallige 7-jarige dochter van Steve en Terri; Bindi. Bindi is overal te zien en te horen, helaas een beetje té! Zo krijg je bij binnenkomst meteen aan aflevering te zien van haar eigen TV show, waarin ze bijgestaan wordt door haar eigen 'boyband' en waarin ze ook fitness oefeningen doen om de Australische kids in beweging te houden. Uiteraard alles met dieren-thema.
Maar, het moet gezegd; het is een prachtige zoo waar de beesten niet alleen heel veel ruimte krijgen, maar waar de informatie aan de bezoekers op een hele casual en vooral niet te ingewikkelde manier wordt gebracht. Zo voeren we zelf een olifant (en uiteraard mag je later de foto kopen) en zien we diverse shows waarin er over de dieren wordt verteld.
Een mooie dag, maar helaas heb ik door het hele Bindi/Commerciële gedoe een beetje een "Disneyland"-idee van dit park.
Enkele foto's:
That's me feeding an elephant!
Olifanten houden niet allen in "Dombo" elkaars staartje vast!!
Tijger
Kangaroes voeren (again..)
Met Koala (again...)
Croc-show
Cute..
Vrijdag (Halloween) was het tijd voor een 'relax-dag' (voor zover ik dat met mijn 3 maanden vakantie nog niet heb gehad...) Ik plan de volgende stappen van mijn trip en leg alles bustrips en hostels vast. 's Avonds koken we voor Chris (een vriend van Erin die we toevallig tegenkomen en die zijn vliegtuig naar Engeland heeft gemist!!) en gaan we de kroeg in. Chris heeft een slaapplek weten te regelen bij Paolo, een Braziliaanse jongen, die tot onze spijt geen mooie, goed gebouwde latino is maar een ventje van 22 en 1.60m..He verdorie... We gaan wat drinken en daarna gaan Erin en ik door naar een Engelse pub, waar we het tot 02u uithouden.
Zaterdag is sightseeing dag. Met Erin, Chris, Paolo en Nina loop ik een wandeltour door de stad en stoppen we bij de belangrijkste highlights. Wat vooral opvalt aan Brisbane is dat er overal gebouwd wordt. Het schijnt een van de steden te zijn waar iedereen wilt wonen en dus worden er overal gebouwen uit de grond gestampt. Ook staan er overal hoge flatgebouwen met daar tussenin oude gebouwen uit het begin van de stadsgeschiedenis. Het doet allemaal een beetje vreemd aan, niet gezellig, en ik begrijp dan ook niet waarom iedereen hier wilt wonen.
's Avonds eten we olijven, feta en sushi bij een goed boek (ok, weet niet of de autobiografie van Slash, van Guns 'n Roses, daar onder valt maar hier lees ik alles!) en doen we verder weinig. De vreemde combinatie van Sushi met olijven en feta is trouwens prima te doen..
Kathedraal
Nepalese Pagoda in the Park op de zuidoever
Grappige mix van modern en oud door elkaar.
Brisbane by night
Op zaterdag gaan we naar North Stradbroke Island. Dit eiland ligt ongeveer een uurtje met de trein en 35min met de ferry van Brisbane. Daar aangekomen missen we de shuttlebus naar Point Lookout, en moeten we wegens de lunchpauze 1,5u wachten op de volgende...dus het boek komt weer tevoorschijn. Ik verslind hier boeken, echt niet normaal. Je kunt hier in de meeste hostels boeken ruilen, wat wel handig is. Je zoekt gewoon een nieuw uit en laat het jouwe achter. Ideaal!
Anyway, North Stradbroke is wel ok, maar had overgeslagen kunnen worden. Het enige erg mooie is Point Lookout, waar we schildpadden, manta rays en dolfijnen zien!
Me
Zoek de dolfijnen..
Brisbane zelf is mijn stad niet. Het is een stuk beter dan Cairns, maar toch een beetje saai. Mijn volgende bestemmingen zijn Surfers Paradise, Byron Bay en Newcastle (in 1 week!). Tot dan maar weer!
