Tasmania!!!
Omdat het weer in Melbourne echt niet meer uit te houden was met 45 graden (ok, het was gewoon goed gepland) was het tijd voor een tripje naar Tasmanie, oftewel Tassie!
Met mijn ex-huisgenootje Katja, een 23 jarige Duitse, vetrok ik naar Hobart, de hoofdstad van Tassie. Daar aangekomen hebben we de auto opgehaald, wat een behoorlijk oude roetsbak met matras bleek te zijn in plaats van een nieuw busje met alle faciliteiten...na wat klagen kregen we gelukkig kookspullen mee zodat we toch op weg konden...beetje dom alleen dat we niet eerst alle gebreken hadden opgeschreven en gemeld hadden dus maar hopen dat we daar achteraf geen gezeik mee krijgen..maar we zullen zien...
Op weg!
In ieder geval zijn we meteen vertrokken, op weg naar Port Arthur. Port Arthur was van ca. 1830-1857 een gevangenis waar men heen werd gestuurd als men na een eerdere veroordeling weer iets uitvrat, of probeerde te ontsnappen. Omdat Port Arthur op een schiereiland ligt, was ontsnappen hier vrijwel onmogelijk. Helaas is er door brand veel van de oude gebouwen verwoest, maar je kunt nog een aantal gebouwen zien. Het was in feite een dorp, waarin de gevangenen de grootste populatie vormden, met verder de bewaking en hun families en wat ander personeel zoals een dokter en predikant.
de Oude Gevangenis
Uiteraard was de kerk het mooiste gebouw in de gevangenis-kolonie
Zelfs met masker zie je nog dat ik moe ben...
Na de rondleiding kregen we ook nog een boottochtje maar we waren allebei zo moe (ik had de nacht ervoor niet geslapen door de hitte) dat we allebei aan boord in slaap vielen!
Dus, snel op zoek naar een slaapplek! Onderweg nog 2 emu's gezien, al konden we die niet fotograferen helaas...De slaapplek vonden we achter een motel, op een soort van park/grasveld. Geen wc of douche, maar we konden bij t motel stiekem naar het toilet dus prima zo! Die nacht hebben we 12 uur geslapen....
De volgende dag ontbeten en vertrokken richting Wineglass Bay. Na onderweg nog een verzameling schoenen te zijn tegengekomen, kwamen we in Coles Bay aan, het startpunt van onze wandeling.
Nog schoenen nodig?
Wineglass Bay is een van de meest gefotografeerde plekken van Tassie en wordt gezien als een van Australie's mooiste stranden, en jullie kunnen zien waarom!
De wandeling naar het strand zou retour ca. 3 uur duren. De heenweg ging al snel berg op en aangezien het zonnetje lekker scheen, was het al snel zweten geblazen!!
Zijn we er al??
Gelukkig had men bovenaan een heerlijke 'ligstoel' gebouwd dus daar hebben we even dankbaar gebruik van gemaakt!
Ff uitrusten... En toen werd onze klim beloond met een prachtig uitzicht over Wineglass Bay!!!
Uitzicht over Wineglass Bay
Uitzicht over Wineglass Bay
Na even genoten te hebben van het uitzicht besloten we dan ook maar naar t strand te lopen, wat nog een hele afdaling was!
Eenmaal beneden zagen we meteen een wallaby, Katja's eerste in het wild dus die moest op de foto!
Wallaby
Even afkoelen...
Hierna moesten we weer terug omhoog klimmen, maar in een recordtempo van 40 minuten waren we weer terug bij de auto! Lang leve de fitnessstudio!
Kamperen hebben we weer op een 'no facilities' camping gedaan, dus plassen in het wild terwijl je uitkijkt voor slangen...hmmmmm....
Kamperen zonder faciliteiten
Dag drie was helaas een druilerige dag, maar ook die moesten we benutten aangezien we maar een weekje hadden! Dus, op naar de Bay of Fires, een baai waar prachtig gekleurde rotsformaties te zien zijn....
Bay of Fires @ Binnalong Bay
We zijn de baai helemaal afgereden, waar je het idee hebt dat je aan het einde van de wereld bent beland. Daar hebben we in de regen in de auto gelucht en hierna richting Launceston gereden, Tassie's 2e stad.
Eten aan het einde van de wereld
Launceston is op zich niet heel bijzonder maar het heeft een prachtig recreatie/natuurgebied; Cararact Gorge. Hier kun je wandelen, zwemmen, varen etc.
Cataract Gorge
Hier hebben we even gewandeld en vervolgens zijn we in de stad wat gaan eten. Toen weer op naar een camping en een tankstation. Toen de meter al even op 'leeg' stond, vonden we gelukkig een camping en tankstation dus net op tijd... En wat kun je blij zijn met een douche....
Dag 4 zijn we naar de noordkust gegaan, naar 2 bekende uitkijkpunten; 'The Nut' in Stanley (die verdomde steil was en waar onlangs 50 walvissen waren aangestrand) en Table Cape bij Wynyard.
The Nut
Table Cape
Hierna snel door richting Cradle Mountain, wat het hoogtepunt van onze reis beloofde te worden...daar aangekomen was de receptie van de camping echter al dicht dus hebben we maar 'illegaal' op een parkeerplaats gestaan voor de overnachting...
De volgende dag begonnen om half 10 met onze wandeling van de dag...de eerste was de Cradle Valley Boardwalk van het eerste visitorscentrum naar Ronny's Creek. Deze wandeling ging geheel over een houten pad dat over weides en door bossen liep.....absoluut prachtig.....onderweg nog een 'halve' wombat gezien die onder de boardwalk lag te pitten...
Boardwalk
Prachtige route door heuvels, weides en bossen
Wombat!
Bij Ronny Creek aangekomen, na de eerste en makkelijke 6km, hebben we even een appeltje gegeten en vervolgens besloten we een wandeling van 3 uur naar het uitkijkpunt Marions Lookout te maken.
Deze route is het eerste deel van de beroemde Overland Track, een wandeling van 5 dagen door het park.
Overland Track officiele startpunt
Het begin was vlak en ging door de vallei, maar al snel ging het bergopwaarts. 
Begin van de Overland Track, nog heerlijk vlak....
Toen we bij een eerste uitkijkpunt kwamen, dachten we dat we er waren, maar dat viel tegen.....
En wij maar denken dat we er waren...
Als je onderstaande foto heel ver inzoomt, zie je het pad dat we op moesten klimmen...pffffff....
Goed inzoomen!!
Een hele klim!
Maar het was absoluut de moeite waard, wat een uitzicht! Echt magisch, zo mooi!
Hier hebben we dan ook even uitgerust en vooral genoten van het uitzicht. Er zijn trouwens maar weinig mensen hier, terwijl het Tasmania's bekendste park is...Lucky us.... Je voelde je af en toe helemaal Alleen op de Wereld...heerlijk!
Jaaaahaaaa, we zijn er!!!
Genieten...
En nog meer genieten!
Hierna ging het verder over de bergkam via een makkelijk, vlak pad naar Kitchens Hut.
Even makkelijk
Goed onderhouden pad....
Dit is een klein hutje dat als schuilplaats dient bij noodweer. Van hier kun je naar de top van Cradle Mountain lopen maar daar hadden we toch geen zin in nadat we in de verte de mensen de berg op zagen klauteren...
Kitchen Hut
Ff poseren in de Kitchens Hut
Dus gingen we linksaf richting de Face Track. Dit pad was eigenlijk nauwelijks een pad te noemen...je moest af en toe met gevaar voor eigen leven je weg zoeken over rotsen en tussen struiken en het was een heel geklauter...we waren blij dat het vooral bergafwaarts was! We kwamen hier overigens bijna geen mens tegen (we vroegen ons al af wie er zo gek was om dit pad te lopen...) en zeiden al tegen elkaar : "Don't tell my mom I'm doing this..she'll kill me!!"
Hier was het nog even een makkelijk pad
Regelmatig ook bergop klauteren...
We waren blij toen we halverwege deze route ein-de-lijk iemand tegen kwamen aangezien we bijna een afgesloten pad aanzagen voor de splitsing die we moesten hebben (Sorry maar een draad 2 meter boven(!) het pad spannen zonder enige verdere info zegt nou niet bepaald: "Don't go in here!").
Na deze (we zullen het maar avontuurlijk noemen) route kwamen we bij een 2e schuilhutje tegen, waar we weer even uitgerust hebben. 
Ff uitrusten
Hierna was het via de bergkam van Hansons Peak weer verder. Omdat we nog niet moe genoeg waren, besloten we nog een omweg te nemen via Twisted Lakes en Hanson Lake...
Twisted Lakes
Een ongebruikelijk pad van wortels
Vallei bij Hanson Lake
Dit laatste was eigenlijk een beetje teveel van het goede want ook hier ging het eerst fijn bergaf maar daarna moesten we die ook weer op.... We waren blij toen we bovenaan waren en wisten dat het alleen nog maar bergaf zou gaan op weg naar ons eindpunt, Dove Lake Visitors Centre! Toen we er bijna waren, kwamen we zowaar weer een mens tegen, na bijna 3 uur lopen!!! Uitgeput kwamen we om 18.15uur en na ca 20-25km aan bij de shuttle bus, die ons terug bracht naar de camping.... Een lange en vermoeiende dag maar o, zo mooi! Ik denk dat dit serieus de mooiste wandeling was die ik ooit heb gemaakt, echt prachtig!
Die avond konden we niet meer dan eten en gaan slapen want we waren allebei kapot...
Pangaar...
De volgende dag besloten we rustig aan te doen en zijn we richting westkust gereden. Daar zijn we naar Strahan gereden, een stadje aan de westkust....ehm...ik bedoel...gat! Alles wat er hier op de landkaart als een stad uitziet, telt misschien net meer dan 1000 inwoners. Hier hebben we een kleine wandeling gemaakt naar de Hogarth Falls, in de hoop een vogelbekdier te spotten, maar die wilde zich niet laten zien vandaag. Dus maar door naar Queenstown, waar we wat inkopen hebben gedaan voor de laatste paar dagen. En daarna verder gereden, even gestopt bij het eindpunt van de Overland Track, Lake St Clair, en daarna naar onze camping gereden.
Deze vonden aan het Wayatinah Meer, een prachtig, rustige camping...
Idyllisch plekje
Wie zegt dat vrouwen geen kampvuur kunnen maken??
Even dagboek bijwerken
Via New Norfolk zijn we de volgende dag teruggereden richting Hobart. Het landschap veranderde van prachtig groen in droog en geel...het outback plaatje met schapen dat zo Australisch is....
Droog en geel
Schapen
Voordat we echter in Hobart kwamen, moest eerst er gestopt worden bij de Australische (eigenlijk Engelse) variant van de Milka fabriek; Cadbury's! Tja en als je daar bent, Moet je natuurlijk ook proeven......
Chocoholic Heaven!
Misselijk zijn we doorgereden naar Hobart...Hier hebben we wat rondgewandeld door de haven, Salamanca Place waar zaterdags markt wordt gehouden, Battery Point waar veel oude huizen en steegjes zouden zijnmaar wat tegenviel, en hebben we even lekker uit gegeten.
Hobart....Ik wil wel zo'n bootje....
Salamanca Place
Op onze laatste dag was het helaas regenen geblazen en hebben we de dag doorgebracht met de Salamanca Market, waar ik zowaar een heerlijke Nederlandse vleeskroket en oliebollen heb gegeten....genieten!!!!
Kroket!!!!!!
Hierna zijn we nog even naar Seven Mile Beach gereden maar met het druilerige weer was dit niet veel soeps...daarna was het helaas alweer tijd om terug naar het hete Melbourne te gaan.....
Een prachtige week met als absolute hoogtepunt Cradle Mountain National Park, zeker een van mijn favoriete plekjes op aarde!!!
