South Island deel 2
Na mijn koude en vooral natte bezoek aan Franz Josef Gletsjer, ging de reis verder naar Queenstown. Queenstown staat bekend als “Adventure Capital of the World”. Je kunt hier alles: Bungy jumpen, parachute springen, paragliden, skien, wildwater raften, canyon swing etc etc etc... Ik heb mensen gesproken die in een week meer dan 1000 Euro (!) er doorheen gejaagd hebben...
Nu zal dat mij niet gebeuren, aangezien ik al een parachutesprong en hanglide heb gedaan, en ik aan vrijwillig van een brug springen met een elastiek aan je benen, nou niet echt plezier kan beleven! Tenminste, ik ga het echt niet proberen dus we zullen er nooit achter komen...
Maar, Queenstown blijft evengoed een super bestemming, want naast dat het een hele mooie locatie is, kun je hier genieten van de lokale lekkernijen als een Fergburger (als ik zeg dat het een heeeluh grote burger was, overdrijf ik geen seconde!) en een Teapot (theepotje met een cocktail erin, dodelijk..maar errug lekker).
Maar, ik heb toch nog wat gedaan tijdens mijn bezoek hier...
Queenstown gezien vanaf Fern Hill
Nee, ik sta niet naar een schilderij te kijken, die berg zijn we echt opgeklommen!!!
Ehm....we zijn bij de sneeuwgrens...hebben we geen afslag gemist??
Eng donker bos....gelukkig waren we met zijn drieeen en helemaaaal niet bang aangelegd!!!.....
En dan ineens is dit je uitzicht!
Weer beneden aangekomen ook nog ff stukje langs Lake Wakatipu.
Volgende stadje aan het meer
Naast wandelen heb ik ook nog paard gereden. Aangezien de laatste keer was toen ik 12 was en mijn paard er vandoor ging, had ik er dus veel vertrouwen in (lees; niet echt) dat dit een relaxte activiteit zou worden. Maar alleh, je moet je over je angsten heen zetten (behalve dat bungy jumpen dan..) en dus kreeg ik uiteraard ook meteen het grootste paard mee....zucht...
Maar, ondanks dat Randall tot 2x toe even een sprintje meende te moeten trekken (volgens mij kon hij gedachten lezen..) stond ie zowaar stil toen ik dat vroeg en heb ik het allemaal overleefd en vond ik het stiekum eigenlijk nog erg leuk ook! Een korte impressie”:
Op weg
In het bos (scenes van Lothlorien en Amon Hen uit LOTR – ja sorry, daar ga ik weer- zijn hier opgenomen!)
Randall en ik...ziet er nou niet echt charmant met helm, overjas en rubberen laarzen maar alleh..
Dit is de exacte lokatie voor Isengard (LOTR). Op de achtergrond Fangorn Forrest. Overigens heeft Isengard hier nooit bestaan, het is allemaal digitaal ingevoerd.
Terug bij de stallen
Na Queenstown was het tijd voor een bezoek aan Fiordland National Park, volgens velen het mooiste stukje Nieuw Zeeland, en ik kan dat bevestigen.
Ik besloot een paar dagen in Te Anau te blijven. Geen officiele stop volgens de busroute van Stray dus ik was heerlijk op mezelf. Jammer om van mijn reisgenoten afscheid te nemen maar ik wilde dit gedeelte van Nieuw Zeeland niet overhaasten. Bovendien een goede kans om te ontgiften na Queenstown...
Te Anau zelf is het laastste plaatsje dat je aandoet bij een bezoek aan het National Park, hierna is er geen winkel of tankstation meer. Vanuit hier kun je verschillende meerdaagse routes wandelen, die helaas allemaal zijn afgesloten wegens lawinegevaar.
Ik kan wel de eerste dag van de Kepler Track lopen, een wandeling die lang Lake Te Anau gaat en dan de bossen in.
Het is nog mistig als ik vertrek
De bossen zijn prachtig, heel open met weinig begroeiing op de bodem
Het is hier groener dan groen door al het mos dat overal goeit...prachtig!
Aangezien het niet echt opklaart en ik wat aan de late kant ben, besluit ik niet tot boven de boomgrens te lopen, aangezien ik dan toch weinig uitzicht heb. (ok, het is misschien een beetje een excuus om niet weer steil bergop te hoeven lopen, maar goed beredeneerd toch?)
Toch heb ik nog een aardig zicht op Te Anau vanaf de waterkant
Het blijft over het algemeen toch een beetje bewolkt en donker
Fiordland National Park is vooral bekend van de beroemde Milford Sound en Doubtful Sound, volgens Nieuw Zeelanders bezienswaardigheid nummer 1. Nu ligt Doubtful Sound erg afgelegen en tours zijn voor een backpacker onbetaalbaar, dus besloot ik Milford Sound dan maar goed te verkennen.. Onze Stray Bus zou, na me weer te hebben opgehaald, sowieso naar Milford Sound gaan en daar een boottocht maken van 2 uur. Omdat ik toch iets meer tijd wilde besteden in Milford Sound, besloot ik ook te gaan kajakken.
Allereest was het al de moeite waard om 2x te gaan vanwege de prachige rit van Te Anau naar Milford Sound. Eerst kom je door weilanden en een grote vlakte:
Eglington Flats
Hierna worden de bergen steeds steiler
Kea, de enige alpine papagaai ter wereld.
De besneeuwde bergen komen steeds dichterbij
En vlak voor we de Homer Tunnel ingaan, zien we nog de restanten van wat een enorme lawine is geweest, een paar weken voor onze komst...hebben wij mazzel! De weg was nl 2 weken afgesloten voor elk verkeer!
Als je de Homer Tunnel uitkomt, zie je overal om je heen enorm steile bergen met watervallen, prachtig en heel indrukwekkend. Helaas geen foto's want hier mogen we niet stoppen vanwege het lawinegevaar..
En dan zijn we in Milford Sound, en na een hele hoop kleren en een korte uitleg, gaan we op pad. We zijn maar met 4 personen dus 2 dubbele kajaks en een gids.
Op pad
Tja en dan zit je ineens op het water met zo'n uitzicht...
We zien ook nog wat wildlife
Een zonnende “Fur Seal”
En de zeer zeldzame “Fiordland Crested Penguin”, een van de nog 3000 exemplaren!
Dan leggen we onze kajaks aan en gaan we lunchen.
Onze lunchplek is dit groene rostje. Ik zou hier zo de hele middag kunnen blijven zitten!
Uiteraard moet er weer een foto gemaakt worden. Met sprayskirt nog aan dus vreselijk charmant..
Die avond lig ik in bed in een vreselijk ongemakkelijke positie maar de enige waarin mijn armen niet voelen alsof ze eraf vallen....tja...je moet er wat voor over hebben!
Na zo'n geweldige dag vind ik het niet heel vervelend dat ik nog een keer naar Milford Sound mag... Na gisteren al enorm geluk te hebben gehad met het weer (het regent hier 200 dagen per jaar) is het ook vandaag weer stralend blauw!
Nog een paar extra foto's:
Lady Downs Falls
Terug kijkend, de Fiord in. Voor het perspectief; zie de boot??
O by the way, Milford Sound heet een “sound” maar dit is eigenlijk verkeerd, aangezien een “sound” een door rivieren gevormde vallei is, die is ondergelopen. Het zou dus eigenlijk Milford Fiord moeten zijn, want deze valleien zijn gevormd door gletsjers en daarna ondergelopen. Fiordland National Park is dus een correcte naam maar heeft allemaal Sounds (Milford, Doubtful, etc)...en dat dankzij een onwetende Engelsman die niet wist wat een Fiord was....Tja...
Watervallen zat hier..
En zeeleeuwen
En dolfijnen!!
Ook nog even op de foto met de Sound/Fiord
En nog maar eentje om het af te leren
Ik kan nog wel 100 foto's plaatsen maar dat zal ik mezelf en jullie niet aandoen. Het is hier in ieder geval errug mooi en een absoluut hoogtepunt van mijn reis!
Nu gaat de reis weer terug naar Queenstown en van daar via Christchurch, Kaikoura en Wellington naar Auckland...Het is bijna ten einde....tot snel voor mijn laatste blog!
South Island deel 1
Waar was ik gebleven? De tijd vliegt hier zo snel en ik ben inmiddels alweer in het zuiden van t Zuideiland beland....en dus weer een boel gezien en meegemaakt!
Wellington laat ik even voor wat het is...ik kom hier op weg naar t Auckland weer langs en dan blijf ik wat langer dan 1 nachtje...Dus ik begin bij het Noorden van het Zuideiland...Abel Tasman National Park.
Dit National Park is maar klein maar vernoemd naar 'onze eigen' Abel Tasman, de man die Nieuw Zeeland als eerste Europeaan ontdekte. Hoewel hij er nooit voet aan land heeft gezet (te danken aan de niet zeer gastvrije Maori's) vind je zijn naam hier op verschillende plaatsen terug, en dus ook hier...
Onze bus zou hier sowieso voor 2 nachten blijven maar ik wilde hier perse langer blijven om de Abel Tasman Track te lopen. Nieuw Zeeland telt tal van meerdaagse wandelingen maar de meeste zijn wegens het winterweer deels gesloten. De Abel Tasman Track was wel mogelijk en gelukkig meldden zich er een aantal mensen tijdens de rit naar het Zuidereiland aan om mee te lopen. Gezellig!
Uiteindelijk zouden we met 7 man vertrekken, maar niet voordat ik eerst iets anders ging doen...hangliden! Dat leek me altijd wel iets om te proberen maar nooit zozeer over nagedacht en toen de kans zich voordeed om het te proberen dacht ik, why not?
Dus ging ik met 2 anderen op weg naar het minivliegveld van Maketu, vlakbij het National Park. De meesten van jullie die het begrip “Hanggliden” kennen, zullen denken dat we van een of andere berg af moesten rennen en naar beneden zweven. In ons geval werden we (omstebeurt uiteraard) vastgehangen in de Hanglide met onze instructeur (want dat kun je echt niet alleen doen!!) en aan een vliegtuigje omhoogesleept, de lucht in, tot ongeveer 1,5km hoogte! 
Lift off!!! 
Ons sleepvliegtuigje...
Hierna werd de kabel losgemaakt en leek het 2 seconden alsof we stilhingen in de lucht. Daarna, maakten we een bocht en begon de zweeftocht naar beneden...Geweldig, dat gevoel. Ik stel me voor dat het zo voelt om te kunnen vliegen! 
Mijn steun en toeverlaat Guy.. 
Geen slecht uitzicht... 
Kijk, 'met zonder handen' !!!! Geweldig gevoel!!!
Echt een aanrader, helemaal niet eng en ik ga het zeker ooit nog eens doen!
De volgende dag was het echter tijd om aan onze wandeling te beginnen. 52 km is niet veel over 3 dagen, maar het was verdomde steil en dat met 10kg bagage op je rug!!! Het was dus flink aanpoten en af en toe wat gevloek...Maar het was ook genieten en omdat foto's zoveel meer zeggen doe ik het dus maar op die manier... 
Met de watertaxi werden we naar het eindpunt van de wandeling gebracht, om vanuit daar terug te lopen. 
Eerst even bij de Split Apple Rock gestopt, New Zealands op 2 na meest gefotografeerde rots. 
Er is hier ook een kolonie Fur Seals gevestigd... 
En toen op weg! 
Onderweg zien we dit soort uitzichten... 
En lopen we over dit soort paadjes...Te bedenken dat er hier in de zomer honderden mensen lopen met rugzakken, en 2 richtingen...een beetje krap misschien? Wij hadden het heerlijk rustig... 
En af en toe wat “wildlife”...Deze vond ons overigens niet zo aardig want begon flink tegen ons te blaten... 
Af en toe werd er uiteraard ook gepauzeerd... 
We moeten tijdens onze wandeling ook rekening houden met het tij, want er zijn een paar plekken waar we alleen verder kunnen 2 uur aan weerszijden van laagtij... 
En dan loop je door een enorme “vallei” van modder en schelpen, die normaal onder water staat...Bizar.. 
Het was niet overal mogelijk om droge voeten te houden, hoewel de meesten van ons waterdichte wandeschoenen hadden...hadden anderen dat niet! Hier een dappere poging van Chris om droog over te komen...die trouwens mislukte... 
Helaas was het echter op sommige plekken tot aan de knieen diep en moesten we toch onze schoenen uitdoen...met water op vriestemperatuur niet echt een prettige ervaring! Tussen de stroompjes in liepen we op minikiezeltjes en dat voelde aan als glas! 
Moe maar voldaan, komen we aan in de hut, waar we, behalve 1 andere wandelaar, de enigen zijn. Geen faciliteiten, dus koken op een gaspitje en eten en kaarten bij kaarslicht. 
Ons 'slaapvertrek' op dag 1, waar we overigens heerlijk geslapen hebben.. 
Vanwege een nieuwe laagtij-oversteek, moesten we vroeg op, dus om 06.30u gingen we weer op pad.. maar niet heel vervelend gezien het uitzicht..
Iedereen loopt in zijn eigen tempo. Ik hang ergens in het midden en loop sommige stukken zelfs alleen, met de anderen ver voor en achter me...Maar het was heerlijk...muziekje in de oren en genieten van al het moois.... 
Regenwoud 
Baai 
Nog een baai 
Uitzicht 
Hangbrug 
Ehm, wat staat er op dat bordje??? (Don't worry, je kon doorlopen maar kon evt lui tegekomen die aan het pad werkten...met explosieven...) 
Doe mij maar een vakantiehuisje aan dat meertje... 
Laatste pauze...waarom wordt die rugzak niet lichter???
Na 3 dagen komen we moe maar voldaan weer aan bij ons hostel, waar we het rijk alleen hebben en de hele avond lekker bijkomen bij de kachel...Een topervaring!
Deze mooie ervaring werd al snel gevolgd door de volgende.. Via een stop bij de Pancake Rocks gingen we naar Franz Josef, waar we een gletsjer konden beklimmen... 
Pancake Rocks
Helaas hadden we hier wat minder geluk met het weer, het goot echt enorm! Er schijnt hier op jaarbasis 6meter regen te vallen...nou volgens mij hebben wij minstens een halve meter gekregen!!!
Het was met dit weer heel moeilijk foto's knippen en heb mijn camera waarschijnlijk ten dood veroordeeld (de eerste mankementjes beginnen zich te vertonen...) door toch stiekem wat foto's te maken....tja, eigenwijs he...ik blijf een Peeters...
Onze voeten waren overigens al nat voor we op het ijs stonden...we moesten door een rivier waden en waren daarna allemaal tot op de tenen doorweekt...En dan nog 4 uur op een gletsjer lopen!! Brrrrr.... 
Zoek de gletsjer... 
O daar issie! 
Dan gaan we op pad. Onze gids moet regelmatig nieuwe “trappen” uithouwen omdat de oude verregend en gesmolten zijn.. 
Af en toe moesten we door vrij nauwe spleten lopen....Deze valt nog mee.
Op stukken was het behoorlijk nauw, met uitgehouwen voetstappen in de zijwand want als je op de bodem trapte, stond je in 50cm ijswater...Dus wat doen je dan? Met de handen tegen de wanden om te steunen...Ik kan je vertellen dat je na 5meter het gevoel in je handen volledig kwijt bent! Heb hier helaas geen foto's van want ik kon mijn camera niet meer vasthouden... 
Soms moesten we door tunnels van ijs kruipen 
Kiekeboe! 
Het was gelukkig ook een momentje droog tussendoor dus meteen met de gletsjer op de foto gegaan! 
En toen weer naar beneden 
Wij zijn tot iets onder de stenen hoop gekomen.
Dit is overigens maar een minideel van de gletsjer, hij is 11km lang! Het was erg jammer van het natte weer, wat de ervaring zeker wat minder maakte dat de Tongariro Crossing (maar dat is ook eigenlijk onvergelijkbaar) maar het was toch een ervaring die ik niet had willen missen!!! Hierna is de reis dus verder gegaan naar Queenstown, waar ik inmiddels al een paar dagen ben...Maar dat is weer voor een volgende keer!!!
