Down Under

I want to be a hippy...

Na Brisbane ging ik voor het eerst sinds weken weer alleen op pad en was het weer even tijd voor zon, zee en strand...nou ja..laat die zon maar weg! Bij aankomst in Surfers Paradise was het grauw en koud (relatief dan he, 'maar' 20 graden). Ik was meteen blij dat ik hier maar 1 nachtje verbleef want Surfers Paradise is zoals de Lonely Planet het beschrijft; de 'Paris Hilton' onder de badplaatsen.
Het deed mijzelf denken aan Waikiki; hoge appartementengebouwen met daar tussenin hotels, hostels, winkels, restaurants en vooral veel uitgaansgelegenheden.
Na wat rondgewandeld te hebben was ik al snel uitgekeken, de enige reden dat ik blij ben dat ik er gestopt ben is dat in SP het enige Hard Rock Café van Australië zit, en ik dus een t-shirtje kon scoren!


Surfers Paradise


Het Paris Hilton van de badplaatsen...heb ik teveel gezegd (zie voorgrond)???


Het strand was wel aardig

De volgende dag was het dus zsm door naar Byron Bay. Byron Bay is echt een verademing na al die standaard dorpjes aan de kust. Het is een beetje een hippiedorp, met een hele relaxte sfeer, gezellige kroegen en alternatieve winkeltjes.
Mijn hostel, de Arts Factory Lodge, versterkte het hippiegevoel nog eens; het is een verzameling van hutjes, tenten, wigwams en gewone hostelkamers tussen bomen en meertjes, waar je overdag je eigen digjeridoo kunt maken, yoga- en/of massagelessen kunt krijgen of een surfboard kunt huren. Er zijn tal van mensen die er voor een paar dagen komen maar vervolgens maanden blijven hangen, zo relaxed is het. Uiteraard, zoals het een 'hippie-hostel' betaamt, wordt er overal naar hartelust wiet gerookt. Waar ze dat vandaag halen? Uit het dorpje Nimbin, maar daar kom ik zo op terug....

Ikzelf slaap in een wigwam met 9 anderen. Geweldig, kamperen in een wigwam...Beetje jammer alleen van die tropische regenbui en dat lek dat zich net boven mijn bed bevond...oh well, bedje verschuiven en verder slapen!


'Mijn' wigwam


Het interieur


Hutjes


Het volleybalveld

Als ik door Byron Bay loop, kom ik stomtoevallig Kylie en Claire tegen, de 2 engelse meisjes waarmee Erin en ik in Airlie Beach op een kamer zaten. Gezellig, we gaan dus de kroeg in! De eenmansband is geweldig en het wordt een zeer geslaagde avond, met een mogelijke job in Melbourne erbij. Sam, een jongen uit Melbourne die nu in BB woont, heeft een neef met een nieuw restaurant en die is op zoek naar personeel. Bellen dus als ik in Melbourne ben!

Dag 2 in Byron heb ik een behoorlijk onorthodoxe excursie op het programma staan: Jim's Alternative Tour. De naam zegt het al "alternative". We gaan dus naar Nimbin!
Jim zelf is een 50-er die duidelijk zelf ook een beetje in de hippietijd is blijven hangen. Via een mooie route rijden we naar Nimbin en Jim vertelt naar hartelust over mensen die tijdens zijn tour zo high werden dat ze rare dingen gingen doen. Hij drukt ons dan ook op t hart om voorzichtig te zijn.
Nimbin is niet meer dan wat straatjes met kleurrijke gebouwen waarvan ongeveer de helft te doen hebben met marihuana. Ondanks dat er ook 'gewone'mensen wonen, krijg je het idee dat iedereen óf wiet verkoopt, óf het gebruikt. Officieel gezien is wiet verboden in Australië, maar de politie in Nimbin heeft besloten een oogje dicht te knijpen als het aankomt op het gebruik en verkoop van wiet (weet even niet meer waarom). Je staat nog niet op straat of mensen vragen je of je wat wilt kopen. Jim raad ons aan om naar het wietmuseum (uiteraard...) te gaan als we iets willen kopen. Samen met Jada, Pascalle en Ella van mijn hostel, loop ik erheen.


Nimbin


Nimbin


Nimbin

Nu kennen de meesten van jullie me waarschijnlijk goed genoeg om te weten dat wiet roken me niet interesseert; het stinkt en ik houd niet van roken. Maar ze verkopen ook koekjes met wiet en ja, van koekjes houd ik wel! Die wil ik dus wel eens proberen. Jada, die hier al eerder is geweest, beweert dat ze geweldig zijn..nou, ik ben benieuwd!!
De dames kopen naar hartelust wiet en na onze aankoop gaan we eerst wat lunchen en daarna eten we met zijn allen een koekje. Jim had ons vooraf gewaarschuwd niet meer dan 1 koekje te eten, want het duurt wel even voor ze gaan werken en ze kunnen heftig zijn. Nou, we hebben gewacht...We stappen na de lunch de bus weer in voor wat Jim noemt, een 'rollarcoaster-ride'. Hij gaat met redelijk hoge snelheid door het heuvellandschap rondom Nimbin en dat zgn. achtbaan effect moet je krijgen doordat je zo high bent als wat en de omgeving veel heftiger ziet dan normaal zeg maar. Jada en ik gaan voorin zitten voor het optimale effect maar helaas hebben we waarschijnlijk 'duds'(nepperds)gekregen want geen van ons voelt ook maar iets. He jammer...

Onze volgende stop op de tour is bij het huis van een goede vriend van Jim, de 60-jarige hippie Paul. Als we de bus uitstappen komt die ons al tegemoet en begint een vaag verhaal over de lichaamstemperatuur van de mens en dat de mens niet gewend is aan warme temperaturen omdat hij zelf maar 37graden is en...ach, ik weet het niet meer, er was geen touw aan vast te knopen! Paul is dus 24/7 high en woont in een tweetal afgelegen huizen die hij vol heeft gestouwd met troep. De 'tuin' staat vol met exotische planten maar het is meer een jungle dan tuin. Zelf weet hij natuurlijk precies waar alles staat. Tussen de planten en bomen staan poppen, Happy Meal figuurtjes etc., veelal in sexuele posities..weird, maar hij heeft overal een uitleg voor...


Een klein deel van de verzameling van Paul...need I say more?


Paul (nee, hij hoeft niet te plassen, dat heet high zijn)

Bij het 'tuinhuis' van Paul zitten we achterom bij de vijver en eten we macademianoten (heerlijk!!) en een of andere vage Braziliaanse vrucht, die eruit ziet als een kers maar waar je het vruchtvlees uit moet zuigen. Diegene die wiet hebben gekocht in Nibim, rollen een flinke joint en er wordt naar hartelust gegiecheld en gelachen. Paul kletst aan een stuk voor over van alles maar ik geloof dat niemand hem (meer) kan volgen...


De vijver van Paul


Het tuinhuis van Paul

Na dit bizarre bezoek rijden we via de Minion Falls terug. Er is helaas zo'n dichte mist dat we de waterval nauwelijks zien en voor de rest tegen een dikke witte muur opkijken.


Minion Falls
Terug in Byron Bay heeft niemand meer zin om iets te doen en ik duik dan ook vroeg mijn wigwam in.

De laatste dag in Byron Bay doe ik niet veel. Ik heb wel een Aurafoto laten maken. Ik zie jullie denken...what the...Jetteke, een aurafoto? Een meisje in t hostel vertelde daarover en voor Euro 10,- was ik te nieuwsgierig om t te laten. De vrouw die de foto maakte, zet je voor een zwart doek en zet een camera voor je neus, meer zo'n ouderwets houten ding zeg maar. Dat duurt 20 seconden ofzo en je vraag je af of er nog een flits ofzo komt, maar nee, het 'houten ding'maakt blijkbaar foto's zonder ook maar op een knopje te drukken...Even later kijk je naar een foto waarin in het midden jezelf nog vaag te zien bent, en eromheen allemaal kleuren. Die kleuren en de positie waar ze om je heen hangen, hebben dan een betekenis. Ik zal niet mijn hele aura bespreken maar een ding; 't is dat jullie het weten, maar ik ga een hele creatieve toekomst tegemoet! Ehm..ok.....

's Middags ben ik met Sam (die jongen uit de kroeg 2 dagen geleden) naar het lighthouse gewandeld. Een behoorlijke klim maar een super uitzicht. Waar ik echter in de kroeg nog een gezellig gesprek met hem had gehad, bleek hij niet veel meer te kunnen vertellen dan over, hoe kan het ook anders, surfen! Ik weet dat ik een paar blogs geleden zei dat ik wel zo'n surfboy wilde, maar mag ik van gedachten veranderen? Ik was blij dat we bij het lighthouse Jada en Ella tegenkwamen....


Vuurtoren

Die avond was het tijd voor de nachtbus naar Newcastle en o wat vind ik de nachtbus fijn...not! Ik had gehoop op 2 stoelen voor me alleen maar helaas wilde iedereen die bus en zat ik opgefrommeld in een stoeltje een doorgezeten kont te krijgen...maar ook dat heb ik overleefd en zo kwam ik in Newcastle aan.
Een aantal mensen hadden me gevraagd wat ik hier in godsnaam ging doen en ik kan inmiddels hetzelfde zeggen: Newcastle lijkt op Heerlen of Venlo; grauw, grijs, saaie gebouwen. Het enige interessante dat ik hier heb gedaan is naar de Worldcup Rugby Leage te gaan, Engeland tegen Nieuw Zeeland. Ik wist geeneens dat dat hier ging plaatsvinden maar hoorde dat toevallig. Dus maar een kaartje gekocht, want dat wilde ik wel eens meemaken!
In de trein naar t stadium zat ik, uiteraard tussen de zatte engelsen. Oh wel, ik had niet anders verwacht. In het stadium ga ik met mijn colaatje en zak chips op de tribune zitten (erg schappelijke prijzen trouwens in vergelijk met de Nederlandse stadiums!) en geniet ik van de lucht die van oranje naar zwart verandert...


De avond valt...


Prachtig...


Ach kijk, wat aardig...for me???

Dan komen de teams op en volgend beide volksliederen. Hierna rennen de Kiwi's (Nieuw Zeelanders) naar de engelsen toe en beginnen wilde gebaren te maken en angstaanjagende gezichten te trekken; de Haka


Haka


Zitplaatsen kun je dus ook zo krijgen!

En dan begint het! Omdat ik niemand bij me heb om het spel uit te leggen, moet ik er zelf maar wat van maken. Gelukkig is het redelijk te volgen. Nu heb je hier Rugby Leage, Rugby Union en Footbal Aussie Rules....voor mij allemaal hetzelfde maar er schijnen duidelijke verschillen te zijn... Nou ja, het doel is in ieder geval om een 'try' te scoren, waarbij je de bal aan de kant van de tegenstander over de lijn op de grond legt. Daarna mag je dmv een 'fieldgoal' nog 2 punten extra proberen te scoren. Dat alles gaat gepaard met een hoop geduw, getrek en de nodige blessures.
Vanaf nu zie ik American Football als een sport voor mietjes, die mannen zijn van top tot teen beschermd. Maar deze mannen lopen gewoon in een t-shirtje en kort broekje rond..overigens niet vervelend hoor...

Ik ben, ondanks de overgrote meerderheid aan engelsen in het stadium, stiekum voor de Kiwi's...niet geheel onafhankelijk van het feit dat ze er stuk voor stuk vrij aangenaam uitzien ;) .... Anyway, de Engelsen slaan helaas in de eerste helft een flink gat in de score door met 24-8 voor te komen. Gelukkig (ik wist het wel!) komen de Kiwi's fenomenaal terug en verslaan ze de "Pommies" met 36-24!


Jaaaaaa! Goal!!!!...Ehhm....ik bedoel... TRY!!!!!

Geweldig om mee te maken, ik ga zeker nog een wedstrijd bezoeken als ik de kans krijg! Nu eerst op naar Sydney om de post op te halen en dan naar Canberra...Vrijdag zit ik in Melbourne en kan ik ein-de-lijk mijn rugzak uitpakken voor een paar maanden!!!