Down Under

WWOOF-en

Willing Workers On Organic Farms....Jullie zullen denken: Ehm...Jetteke....op een Boerderij?????

Jazeker! Ten eerste had ik de opdracht vanuit Nederland meegekregen om Outback Jack te zoeken....Bovendien moest ik toch met eigen ogen zien of de mooie mannen die in McLeod's Daughters (tv show over vrouwen die een farm runnen in de Outback) rondlopen, hier ook echt zijn...Nee, hoewel dat natuurlijk mooi meegenomen zou zijn, vond ik dat ik niet een jaar naar Australië kon gaan zonder het gevoel van de échte Outback te ervaren.
De ideale manier daarvoor is Wwoofen, waarbij je op een boerderij 4-6 uur per dag meewerkt in ruil voor kost en inwoning. Aangezien ik niet te dicht bij de bewoonde wereld wilde zitten, koos ik een boerderij die 150 km van Carnarvon in de Outback ligt; Jimba Jimba Station. In Nederland kun je tenslotte nooit 150km verwijderd zijn van de bewoonde wereld!

Op Jimba Jimba woont het echtpaar Martin en Virginia Baston, en hun zoon Will van 24 (ik hoor jullie hopen....,maar helaas helaas, geen McLeods Daughters materiaal...) helpt hen een tijdje totdat hij naar Perth vertrekt om daar te gaan werken.


Fam. Baston

Jimba Jimba is een “Pastoral Grazing Station”, wat zoveel betekent als dat men het vee (rundvee, zgn. Shorthorns) over ca. 350.000 acres (1416 vierkante kilometer!!!) vrij heeft rondlopen. Om een idee te geven van de grootte; we zijn tijdens de rit van 150km maar 2 andere “Stations” langsgekomen voordat we op grond van Jimba Jimba waren!


Zo ziet de grond er hier uit, nou niet bepaald de groene weides zoals bij ons! Het vee is dan ook allemaal bestemd voor de vleessector want goede melk valt hier niet te halen...

Jimba Jimba telt ca 3000 stuks rundvee en ca 250 schapen. Men had tot een paar jaar geleden alleen maar schapen (duizenden!) maar men is nu overgestapt op rundvlees, omdat wol steeds moeilijker te verkopen werd.
Dat rundvee graast dus vrij rond en gaat bij een van de 22 waterpunten drinken. Eens of twee keer per jaar haalt men dat vee binnen met behulp van een helicopter dat het vee zoekt, en de “Drovers” ( à la Hugh Jackman in “Australia”) op motoren die de koeien naar de juiste verzamelplaats jagen, waar ze worden geteld, gecheckt, eventueel gecastreerd voor de mannelijke kalveren, en waar de verkoopbare runderen eruit worden gepikt. De rest van het jaar zijn er zat andere taken, zoals hekken bouwen, nieuwe weides afzetten, oude omheiningen slopen en reparatiewerk aan molens, drinkinstallaties etc.


Dit is de Homestead van Jimba Jimba

Jimba Jimba (Dat in Aboriginal “Hele kleine plaats” betekent...beetje ironisch!), heeft een “homestead” die bestaat uit een aantal gebouwen; het “hoofdhuis”, een cottage waar op het moment niemand verblijft, een werkersvertrek (waar ik slaap), een tankstationnetje, toilet, watertanks, en een aantal schuren voor materiaal.

Ik slaap in het werkersvertrek, dat vrij eenvoudig (understatement of the year!) te noemen is. Meer dan een tafel, wat kasten en een bed dat bestaat uit een met draad gespannen “bodem” en een dun schuimmatrasje (hetgeen overigens heerlijk slaapt moet ik bekennen!) is er niet. Water komt uit tanks die regenwater oppompen, elke avond moeten we de boiler stoken voor warm water, de douche is een kale ruimte met een tafel en een douchekop en het toilet bevindt zich in een apart “huisje” waar 's nachts kikkertjes rondkruipen....Tja: Welcome to the Outback Jetteke!!!!


Het werkersvertrek


De 'luxueuze' slaapkamer


Toilet (je hoeft in ieder geval niet bang te zijn dat je te zeer stinkt...)


De Badkamer


Boiler voor de douche


Het woonhuis


De 'Koelkast'


De Keuken


De Eetkamer


Eigen “tankstation”

Nee, hoewel ik als eerste zal bekennen dat hier wonen voor mij een absolute hel zou zijn, heeft het wel wat voor een weekje. Ik wilde de Outback ervaren dus ik zal het krijgen ook!!!

Maar, om de Outback te ervaren moet ik ook wat doen! Hoe mijn week op Jimba Jimba eruit zag?
Allereerst hoefde ik gelukkig niet zelf te zorgen dat ik op Jimba Jimba kwam. Men gaat 1x per week naar Carnarvon voor boodschappen en dat kon men aanpassen op mijn aankomst. Ik werd dus fijn opgehaald door Will en na de wekelijkse boodschappen zijn we de naar de “homestead” gereden.

Mijn verblijf hier begon meteen errug relaxed...met een dag vrij! Er zijn naast mij nog een paar andere backpackers: De Zweedse Bodile, de Noorse Marte, de Canadese Matt en de Duitse Severin (die hier al 2,5 maand is!). Die laaste werd dus de dag na mijn aakomst 21 en had een dagje vrij samen met de andere Wwoofers. Omdat men mij een uitstapje naar de Kennedy Ranges niet wilde ontzeggen, kreeg ik dus ook vrij!

Dus op dag 2 meteen een excursie gedaan. De Kennedy Ranges is een Natuurpark dat hier maar 60km vandaan ligt (ok je doet er wel 2u over omdat de weg onverhard is) en nadat we een stop hebben gemaakt in het bruisende Gascoyne Junction (als ik zeg dat er 30 mensen wonen overdrijf ik volgens mij!) om de email te checken zijn we aan het begin van de middag in de Kennedy Ranges. Nu is het weer ook niet geweldig maar ik vind de Kennedy Ranges weinig spectaculair al zijn er wel een paar aardige wandelingen.


Kennedy Ranges


Lunch


Skelet van een overleden Geit

Die avond wordt de verjaardag van Severin (CV wordt hij genoemd) gevierd met een heerlijk diner, bier en poker.



Birthday Cake!!


Poker (Bodil, Marte en Will)

De volgende ochtend is het echter weer terug naar normaal en worden we, na een veel te korte nacht, om 7.30u aan tafel verwacht voor het ontbijt. Eerst moet echter Eve de fles worden gegeven.


'Baby' Eve...6,5 week oud. Haar moeder ging ervandoor na de geboorte en Eve wordt nu grootgebracht door CV.

Terwijl de twee meisjes met vader Martin op pad gaan om naar de dam te kijken (we hebben ons laten vertellen dat, wanneer je met Martin op pad mag, je weinig doet omdat deze de hele tijd verhalen vertelt) gaan Matt en CV de ute (pick-up truck) uitladen en ga ik simpel beginnen in de tuin. Hierna word ik opgehaald en brengen we de rest van de dag door met de hoeken uitmeten voor een nieuw hek. De wei die gevormd wordt (de omheining is in totaal 12km lang!) gaat straks als soort van “verzamelwei” dienen voor als het vee bij elkaar wordt gedreven. De andere Wwoofers zijn de afgelopen dagen al bezig geweest met het oude hek te verwijderen, en de komende tijd mogen wij ons waarschijnlijk bezig gaan houden met het maken van het nieuwe hek.
Terwijl Matt op aangegeven plaatsen met de tractor gaten boort voor de grondpalen van de hoeken, gaan Will, CV en ik van hoek naar hoek om met de GPS uit te meten waar iedere hoek moet komen, deze te markeren, met hekken te slepen om uit te meten waar de gaten moeten komen etc. Hierna ga ik met CV op pad om de houten palen van het oude hek op de ute te laden. Onderweg zien we trouwens verschillende wilde geiten (zo'n grote geiten heb ik nog nooit gezien, zal een foto proberen te maken) en natuurlijk kangaroes, waar ze hier niet bepaald dol op zijn omdat ze al het groen opvreten dat voor de koeien bestemd is. (De grote worden zelfs door een “proffesionele” kangaroejager geschoten!)


Boer Matt (die op zijn Ipod de hele tijd het liedje: “She thinks my tractor is sexy” speelde...ja Aussie Country Music!)

Om 14.30u is het dan tijd voor de lunch (4 boterhammen met bief en salade en 2 koekjes na! Omkomen van de honger is hier uitgesloten!) en dan zit de Wwoof-werkdag erop. Met de anderen kijk ik een filmpje op mijn laptop en wachten we op het signaal voor het avondeten.

De dag erna ga ik op pad met CV, Marte en Bo om de lijn uit te zetten voor de nieuwe palen voor de omheining. De hoekpunten zijn uitgemeten en daartussen zijn een paar eikpunten gezet. Wij gaan met een 300m lange draad van punt naar punt en zetten daar tussen met behulp van een touw om de 30m een paaltje langs het draad. Dit zijn tijdelijke paaltjes die aanwijzen waar straks de “echte” palen moeten komen.


Het spannen van de draad tussen de 2 eikpunten

Na de lunch gaan we nog even 2 uurtjes genieten van de zon en lopen we naar de Gascoyne River (of wat daar van over is) achter het huis.


Deze foto is genomen in het midden van de rivierbedding!!!
De Gascoyne RIver loopt in de regenperiode (februari) helemaal vol maar binnen een maand is deze weer zowat opgedroogd)

De volgende dag help ik Virginia de hele dag in de keuken. Ik mag de kastjes (het huis is over de 100 jaar oud, de kastjes volgens mij ook!!!) uitruimen en poetsen. Voor zover dat mogelijk is, want deze vallen zowat uit elkaar en ik vind menig dode kever en spin. (Weer een persoonlijke overwinning behaald....ik kreeg een behoorlijke, levende, hooiwagen in mijn haar en ben niet hysterisch geworden!) We maken erwtensoep (jazeker gewoon zoals wij die ook maken..lekker!!!) en pasta voor de lunch en ondertussen hoor ik heel wat over het leven in de Outback. Men heeft het hier totaal niet op de Aboriginals. Deze worden door de staat sterk ondersteund, zo zijn medische zorg en school gratis voor hen en krijgen ze een uitkering zonder dat ze daarbij veel verplichtingen hebben om werk te krijgen en te houden. Tot in de 70-erg jaren werden Aboriginals niet officieel als 'mensen' gezien en waren ze tweederangs burgers. Hun kinderen werden meestal gescheiden van de ouders en opgevoed in tehuizen en in “witte” gezinnen om ze westerse manieren aan te leren. Toen dit werd afgeschaft en de Aboriginals gelijke rechten kregen, kregen ze daarbij veel fincanciele steun. Ook werd er veel land teruggegeven aan de oorspronkelijke, Aboriginal bevolking.

Helaas worden de Aboriginals door al die financiele steun niet gestimuleerd om te werken en hun eigen brood te verdienen, men krijgt immers toch wel geld. Het alcoholprobleem onder de Aboriginals is ook enorm. Zoals men het hier beschrijft, zuipt men zich de hele dag een stuk in de kraag en als men al een baan heeft, komt men maar opdagen zoals men daar zin in heeft.
Als je de verhalen hoort over Aboriginals die hier overal langs de weg tot diep in de nacht drinken en dan zonder rijbewijs te hebben al hun vrienden in hun ute laden en naar huis rijden (waarbij er ook wel eens iemand van de ute valt maar die men dan gewoon laat liggen omdat ze allemaal te dronken zijn om ook maar te realiseren dat ze misschien moeten omdraaien om hun vriend van straat op te rapen), over jonge vrouwen die alleen maar kinderen willen krijgen omdat ze dan meer geld van de staat krijgen, over lijm en kerosine snuivende lui, over toeristen en “blanken” die op straat worden beroofd en in elkaar worden geslagen enz enz enz....Je wordt er niet vrolijk van.

Men zegt hier dat de mensen in de stad en in de regering geen idee hebben wat ze doen met al die financiele steun. Het heeft schijnbaar een totaal averechts effect en er wordt ons dan ook aangeraden om bepaalde dorpjes absoluut te vermijden omdat ze te gevaarlijk zijn....tja...ook dat is de outback.

Maar goed, nu terug naar mijn verslag.
Na de lunch heb ik nog een werkshift in te halen vanwege mijn vrije dag en help in CV bij het cementen van de betonnen posten. De gaten hiervoor waren al geboord en wij moesten de metalen hoekposten cementen. Dit karwei is vrij snel geklaard en om 18u zijn we dan ook klaar.


Cementen van de hoekposten

Na de tijdelijke paaltjes is het nu tijd om de definitieve plaatjes te plaatsen. De gaten worden met de waterspeer gemaakt, waarna de paaltjes er vrij gemakkelijk in geslagen kunnen worden. Daarna gaan er 2 clips op de plaatjes voor waar straks de schrikdraad moet komen. Dit alles blijkt een behoorlijk karwei en zal ons de komende dagen wel bezig houden, want 12km om de 30m plaatjes plaatsen...reken maar uit! Alles moet ook nog eens recht en er wordt bij elk paaltje dan ook met de verrekijker naar het volgende eikpunt gezocht om te zorgen dat alles straks ook recht is. Ik houd me bezig met het rijden van de ute, starten van de motor voor de waterspeer, afmeten van de hoogte van de paaltjes en de clips.


Clips op de paaltjes zetten

's Avonds doen we ter ere van het afscheid van Marte, Bo en Matt (die gaan weer verder), een soort Monopoly maar dan, hoe kan het ook anders...met schapen. Het doel is om zo
veel mogelijk schapen te kopen en je weides in topconditie te krijgen. Daarbij heb je Kans-kaarten, kun je je vee verkopen tegen een steeds wisselende prijs, en krijg je bij het passeren van “start” geld per schaap. Hmmmm, jullie kennen wellicht mijn hekel voor Monopoly dus ik kan me hier ook niet echt enthousiast voor maken, maar alleh...

Hierna zijn CV en ik weer de enige “bezoekers” op Jimba Jimba en de volgende 2 dagen houden we ons bezig met dezelfde werkzaamheden; het zetten van de definitieve paaltjes. We worden echter steeds sneller en het wordt een echte routine. CV doet het boren en slaat de paaltjes in de grond, en Will doet het pas en meetwerk met de verrekijker. Ik houd me bezig met de eerder genoemde werkwaamheden.


Uitmeten van de definitieve paaltjes


Gaten boren met de waterspeer

Verder ben ik met Martin nog op “Mill-run” geweest om de molens bij de drinkpunten te checken (eigenlijk hoefde ik alleen in de auto te zitten om hem gezelschap te houden en zijn verhalen aan te horen, wat erg gezellig was!) en heb ik de schapen en koeien voorzien van hooibalen.


Molens checken op de Mill Run


En dan staat er ineens een koe voor je auto


Schaapjes voeren


Ach, en even voor de foto met de hand voeren

Maar na een dag of 9 zit mijn Wwoof-ervaring er dan toch op en is het weer tijd om te gaan.... Na een hartelijk afscheid word ik door Virginia weer terug naar Carnarvon gebracht vanwaar mijn reis verder gaat met Easyrider. Volgende stop; Coral Bay en het wereldberoemde Ningaloo Reef! Ik heb me laten vertellen dat dit mooier is dan het Great Barrier Reef dus ik ben benieuwd! Helaas is het seizoen om te snorkelen met “whale sharks” (reuzenhaaien, ongevaarlijk hoor!) voorbij, maar hopelijk kan ik wel de Manta Rays van dichtbij gaan zien en kan ik voor de 1e keer gaan duiken!!! Ik houd jullie op de hoogte!