Down Under

Kia Ora, Welcome to New Zealand!

Na Australia na 10 maanden vaarwel te hebben gezegd, was het eindelijk tijd voor mijn langverwachte bezoek aan Middle Earth, het land van Tolkiens Lord of the Rings; New Zealand. Ik kan niet ontkennen dat deze films zeker aanleiding waren voor mij om een bezoek te brengen aan het buurland van Australia. Nieuw Zeeland was natuurlijk al langer bekend als land van prachtige landschappen en uitersten op een klein oppervlak, maar na het zien van de Trilogie wilde ik absoluut ooit naar New Zealand!

Voordat ik mijn blog begin, eerst een klein stukje topografie, zodat jullie ook weten waar ik uithang de komende weken...



Mijn bezoek is begonnen in Auckland, op het Noordereiland. Mijn reis door NZ doe ik per bus. Deze busmaatschappij (Stray) biedt een pas die me overal brengt en waar ik naar eigen wens langer kan blijven als ik wil. Soms organiseren ze het een en ander en ze brengen je wat dichterbij de Nationale Parken dan de meeste andere bussen. Handig en de ideale manier om mensen te ontmoeten!

Anyway, het begon dus in Auckland. Van de meeste mensen die ik over Nieuw Zeeland sprak voor mijn aankomst, zei bijna 90%; Maak dat je wegkomt uit Auckland; het is geen mooie stad, weinig te zien en bovendien is de rest van het land zoveel mooier! Wijs advies...
Voordat ik vertrok heb ik de stad toch een beetje verkend, maar meer dan onderstaande viel er niet te fotograferen:


De Skytower.


De Skyline van Auckland


Met de krater van Mount Eden, een van de 47 vulkanen waarop Auckland is gebouwd. Lekker idee...

Dus, maar snel vertrokken. Direct buiten Auckland begint het prachtige landschap al, met groene heuvels, er lijkt geen vlak stuk land te bekennen! De rit leidde ons naar Hahei, in de Bay of Plenty. Hier bezoeken we Cathedral Cove.


Uitzicht tijdens onze wandeling..niet slecht!


Cathedral Cove


Cathedral Cove


Vanaf het strand in Cathedral Cove

De avond geeft een bijzondere excursie; Hot Water Beach. Op dit strand kun je bij laag tij een kuil graven waardoor er warm (en soms errug heet!!) water opkomt, waarin je dan lekker kunt zitten. Nu moet je even in gedachten houden dat de temperatuur 's nachts rond het vriespunt lag...

We keken er dus allemaal enorm naar uit om in het water te zitten, het moment vlak ervoor en erna wat minder....Ik moet zeggen, een hilarische ervaring was dat! Het water is inderdaad heerlijk warm, je waant je in een heerlijk warm bad. Alleen, omdat we aan de late kant waren, werden we regelmatig overspoeld door koude golven bij het opkomen van het tij. En koud dat die waren!



De volgende dag zijn we vertrokken naar Raglan, waar we in de vroege middag aankwamen. Raglan is NZ's surfbestemming en we kregen hier dan ook de gelegenheid om surflessen te nemen.
Aangezien ik dat al in Australia met lichtelijk warmer (zeg maar 20 graden warmer) weer heb gedaan, heb ik dit overgeslagen en het ik rond ons in de “jungle” gelegen hostel gewandeld met een paar anderen. Wel hebben we nog een mooie waterval gezien.


Geen idee meer hoe deze heette maar was errug mooi!

De volgende dag regende het pijpestelen maar dat maakte niet uit aangezien we de dag grotendeels binnen (en ondergronds) zouden doorbrengen. Voordat we naar onze overnachtingsplek van de dag zijn gereden in Maketu, zijn we eerst naar de Waitomo Caves geweest, die bekend staan om hun gloeiwormen. Hier kon je ook in een rubberen band door de ondergrondse wateren drijven en van watervallen enzo, maar waterrat als ik ben (NOT!) en uit budgettaire overwegingen ging ik voor de “oma”oplossing; in een bootje rustig dobberen en de gloeiwormen en druipsteengrotten bekijken.


Dat dunne “horizontale” ding is dus de gloeiworm. Die dunne draadjes is het “web” waarin ze hun eten vangen.


En zo zien ze eruit als het licht uitgaat! Het gedeelte dat gloeit is hun achterwerk en dit moet de prooien lokken. Echt een super gezicht!


Dan is het tijd voor een grotwandeling


Druipsteengrotten

Tegen de avond kwamen we aan in Maketu, bij de Marae van Uncle Boy. Uncle Boy is een Maori die zelf een Marae (ontmoetingshuis) heeft gebouwd voor zijn familie. Hier houdt hij alleen voor onze busorganisatie culturele avonden. Bij aankomst werd ons uitgelegd wat er van ons verwacht werd want het wordt geen avondje op je achterwerk naar een show kijken, nee het wordt interactief!


Uncle Boy heeft speciaal voor onze jarige van de groep een cake gebakken.

Volgens Maori ritueel moeten we allereerst aan de ontvangende stam laten zien dat we in vrede komen. De oudste man van de groep (pffff, goddank anders was ik ZO de klos!) wordt onze “chief” en leidt onze groep binnen. Daar wordt hij benaderd door de “ontvangende” Chief, waarbij deze hem op intimiderende wijze laat zien dat er niet met hem te sollen valt. Hij legt een geschenk op de grond en onze Chief Brian moet laten zien dat hij in vrede komt, door deze op te pakken.


De Chief van de stam laat ons zien dat we niet met hem moeten sollen.

Nadat dat is gebeurd, geven we iedereen de traditionele groet, de Hongi. Dit doe je door je neus tegen de neus van een ander te houden


Zo dus..sorry ik heb er geen van mezelf ik actie maar moet zeggen, het was interessant!

Hierna voert men wat dansen en liederen op.



Daarna is het onze beurt. De vrouwen leren de Poi. Dit is een rond balletje aan een touw waarmee je bepaalde bewegingen moet maken. Vroeger was dit een steen aan een touw en gebruikte men dit om de polsen te trainen. Ik was errug blij dat het geen steen meer was aangezien ik mezelf regelmatig in mijn gezicht mepte met dat ding...en het zag er zo simpel uit!



Daarna was het de beurt aan de heren, die de haka hadden geleerd. Samen met de Maorimannen voerden ze die uit.


Ik moet zeggen, extra punten voor enthousiasme!

Toeristen als we zijn, was het daarna tijd voor foto's!




Dat met die ogen kreeg ik niet echt voor elkaar, ik keek meer scheel als intimiderend volgens mij...Helaas was het tong uitsteken alleen voor de mannen...he, dat kan ik nou wel goed! ;

Na deze gezellige avond sliepen we met zijn allen in de marae.

Hierna gaat de reis verder. Samen met een paar anderen stap ik uit in Rotorua, dat bekend staat om zijn geothermale activiteiten. Oftewel, er komt daar overal in de stad stoom uit de grond en zijn er heet water bronnen. In sommige kun je baden, maar de meeste zijn erg gevaarlijk aangezien ze te heet zijn. O, en een leuke bijkomstigheid...het stinkt in Rototua naar rotte eireren!
Ik moet zeggen, na 2 dagen ruik je het niet meer zo maar prettig is anders!


Het mooiste gebouw van Rotorua; het museum


Lees de temperatuur...dit is Celcius!!! Dit is wel op een diepte van ettelijke meters, maar ik zou er geen bommetje in willen maken!


Midden in het dorp ligt Ohinemahu. Dit is het oorspronkelijke Maori dorp waaruit het huidige Rotorua is onstaan, en er wonen hier nog steeds een 40tal Maori's. We komen de beheerder tegen en deze vertelt heel enthousiast over zijn cultuur en geeft ons zelfs een kijkje in de Marae, wat heel uitzonderlijk is!


tegenover de Marae ligt een Christelijke kerk, die van binnen bezaaid is met Maori houtsnijwerk. Een aparte mix van heiden en Christendom, maar absoluut prachtig!


In Kuirau Park stikt het werkelijk van de thermale bronnen.


Een tweede dorp; Whakarewarewa..Jahaa, als je die uitspraak onder de knie hebt, probeer dan maar eens de officiele naam!


Deze bron wordt gebruikt om in te koken. Men hangt zakken met groenten gewoon een paar uur in het water zonder dat men hoeft te kijken of het gaar is.


Onze maiskolf is klaar! Lekker...

Ook gebruikt men de stoom om bijvoorbeel vlees in gaar te 'stomen'. Blijkbaar kun je hier niks verpesten, tenzij je het 2 dagen laat zitten! Je kunt dus rustig 's morgens alles klaarmaken voor je naar het werk gaat, en 's avonds ophalen en tataaaaa. Je eten is klaar en met alle smaak behouden! De “rotte eieren” lucht gaat overigens niet in het eten hangen!


Bij het badhuis liggen we op het beton, dat aanvoelt alsof er een week 30 graden zon op heeft geschenen...Heerlijk warm dus bij 13 graden luchttemperatuur!

Zoals ik in het begin al schreef, is de Lord Of The Rings trilogie een van de redenen dat ik Nieuw Zeeland wilde bezoeken. Jullie zullen dus (helaas voor sommigen, gelukkig voor anderen) een beetje moeten meegenieten van mijn pogingen om zoveel mogelijk van Middle Earth mee te krijgen!

En dus ging ik naar Matamata, waar Hobbiton, de woonplaats van Bilbo en Frodo, is gefilmd. De set voor Hobbiton is gemaakt op een boerderij, waar men een heel stuk land had afgehuurd voor het creeren van de Shire. Helaas moest men na de films het grootste deel afbreken, maar een aantal Hobbitholen zijn (gestript van hun accesoires en kleur) nog te zien.


Welcome to Hobbiton


Hobbit Holen, met bovenin, BagEnd, het huis van Bilbo Baggins.


BagEnd, of wat daar nog van over is.


De foto ernaast laat zien hoe de set eruit zag tijdens het filmen. De set wordt overigens nu alweer klaargemaakt voor de filmopnames van The Hobbit, die volgend jaar september hier beginnen. Men is nu alle groenvoorzieningen aan het planten. Complete heggen worden verplaatst, bomen geplant en indien nodig, extra heuvels gemaakt voor de holen.


Voor het perspectief...zo hoog is BagEnd. Voor de film werden er twee identieke sets gebouwd. Een waarin Gandalf te groot leek, en een waarin het huis gemaakt leek voor iemand van Hobbit afmetingen.


Het uitzicht vanaf Bagend op de Party Tree. De boom is overigens echt en is de reden dat men deze locatie koos voor de film.

Natuurlijk moeten we ook, als echte LOTR-nerds, een paar fun foto's maken....


Zo ben ik er wel


En zo ben ik er niet!


En nu heb ik een Hobbit in mijn hand!

Tja, ik zal het hier maar bij laten...(voor nu, hehe)


Hierna mogen we wel nog even de lammetjes voeren, ook wel leuk toch?


En we zien een schaapscheerdemo

Hierna gaat de reis via een tussenstop bij Huka Falls verder naar Taupo, waar we alleen overnachten.


Huka Falls

Het volgende op het programma is nl de Tongariro Crossing! Deze staat bekend als Nieuw Zeelands mooiste dagwandeling! Dit landschap staat bekend als Mount Doom en Mordor uit de Lord of the Rings (ja gaan we weer!) alleen is dit nu ondergesneeuwd dus er zal weinig herkenbaar zijn...


Men neme: 2 Termale tops, een fleecevest, regen- en winddicht jack, dunne broek, regenbroek, van die over "beenwarmers" die je sokken droog houden, een ijshouweel, een wandelstok, zonnebril, handschoenen en muts.


Hier is het nog makkelijk, al wordt het zicht wel steeds minder...Ons is verteld dat de lucht op zou klaren maar het wordt alleen maar mistiger..


Hier ligt er al flink wat sneeuw.


Dan moeten ook de "crampons" onder, van die ijzers om meer grip te hebben in de sneeuw en het ijs. Om ons heen is het pot en potdicht en we zien alleen onszelf...Maar hopen dat de gids weet wat hij doet!


Dit is de bewegwijzering...


En dan klaart t op en is dit je uitzicht!!!


Mount Doom, ik weet de echte naam niet, deze is wat makkelijker te onthouden!

Niet veel later moesten we helaas omkeren omdat het ijs te hard was om onze ijzers in te stampen. De helling was bovendien errug steil en de val naar beneden errug lang! Ik moet zeggen, het was ook doodeng, op een steile helling met je tenen naar beneden wijzend, voetje voor voetje schuifelend zijwaarts verder proberen te komen...was blij dat we teruggingen!


Dan maar weer de 'vallei' in en een boterham eten op je achterwerk, in de sneeuw.

Daarna de wandeling naar beneden, waar het natuurlijk langzaam steeds warmer wordt.


Jasje open..


Een laagje minder aan.

Beneden gekomen, een moe maar heel voldaan gevoel...wat een wandeling! Ik wil deze absoluut ooit nog een keer in de zomer doen omdat het landschap dan zoveel anders is, maar wat was dit mooi zeg!!!


Mount Doom vanaf de parkeerplaats van ons hostel.

Nu gaat de reis verder via Wellington naar het Zuidereiland!

Wordt vervolgd....