Down Under

South Island deel 1

Waar was ik gebleven? De tijd vliegt hier zo snel en ik ben inmiddels alweer in het zuiden van t Zuideiland beland....en dus weer een boel gezien en meegemaakt!

Wellington laat ik even voor wat het is...ik kom hier op weg naar t Auckland weer langs en dan blijf ik wat langer dan 1 nachtje...Dus ik begin bij het Noorden van het Zuideiland...Abel Tasman National Park.
Dit National Park is maar klein maar vernoemd naar 'onze eigen' Abel Tasman, de man die Nieuw Zeeland als eerste Europeaan ontdekte. Hoewel hij er nooit voet aan land heeft gezet (te danken aan de niet zeer gastvrije Maori's) vind je zijn naam hier op verschillende plaatsen terug, en dus ook hier...

Onze bus zou hier sowieso voor 2 nachten blijven maar ik wilde hier perse langer blijven om de Abel Tasman Track te lopen. Nieuw Zeeland telt tal van meerdaagse wandelingen maar de meeste zijn wegens het winterweer deels gesloten. De Abel Tasman Track was wel mogelijk en gelukkig meldden zich er een aantal mensen tijdens de rit naar het Zuidereiland aan om mee te lopen. Gezellig!

Uiteindelijk zouden we met 7 man vertrekken, maar niet voordat ik eerst iets anders ging doen...hangliden! Dat leek me altijd wel iets om te proberen maar nooit zozeer over nagedacht en toen de kans zich voordeed om het te proberen dacht ik, why not?

Dus ging ik met 2 anderen op weg naar het minivliegveld van Maketu, vlakbij het National Park. De meesten van jullie die het begrip “Hanggliden” kennen, zullen denken dat we van een of andere berg af moesten rennen en naar beneden zweven. In ons geval werden we (omstebeurt uiteraard) vastgehangen in de Hanglide met onze instructeur (want dat kun je echt niet alleen doen!!) en aan een vliegtuigje omhoogesleept, de lucht in, tot ongeveer 1,5km hoogte!


Lift off!!!


Ons sleepvliegtuigje...

Hierna werd de kabel losgemaakt en leek het 2 seconden alsof we stilhingen in de lucht. Daarna, maakten we een bocht en begon de zweeftocht naar beneden...Geweldig, dat gevoel. Ik stel me voor dat het zo voelt om te kunnen vliegen!


Mijn steun en toeverlaat Guy..


Geen slecht uitzicht...


Kijk, 'met zonder handen' !!!! Geweldig gevoel!!!

Echt een aanrader, helemaal niet eng en ik ga het zeker ooit nog eens doen!

De volgende dag was het echter tijd om aan onze wandeling te beginnen. 52 km is niet veel over 3 dagen, maar het was verdomde steil en dat met 10kg bagage op je rug!!! Het was dus flink aanpoten en af en toe wat gevloek...Maar het was ook genieten en omdat foto's zoveel meer zeggen doe ik het dus maar op die manier...


Met de watertaxi werden we naar het eindpunt van de wandeling gebracht, om vanuit daar terug te lopen.


Eerst even bij de Split Apple Rock gestopt, New Zealands op 2 na meest gefotografeerde rots.


Er is hier ook een kolonie Fur Seals gevestigd...


En toen op weg!


Onderweg zien we dit soort uitzichten...


En lopen we over dit soort paadjes...Te bedenken dat er hier in de zomer honderden mensen lopen met rugzakken, en 2 richtingen...een beetje krap misschien? Wij hadden het heerlijk rustig...


En af en toe wat “wildlife”...Deze vond ons overigens niet zo aardig want begon flink tegen ons te blaten...


Af en toe werd er uiteraard ook gepauzeerd...


We moeten tijdens onze wandeling ook rekening houden met het tij, want er zijn een paar plekken waar we alleen verder kunnen 2 uur aan weerszijden van laagtij...


En dan loop je door een enorme “vallei” van modder en schelpen, die normaal onder water staat...Bizar..


Het was niet overal mogelijk om droge voeten te houden, hoewel de meesten van ons waterdichte wandeschoenen hadden...hadden anderen dat niet! Hier een dappere poging van Chris om droog over te komen...die trouwens mislukte...


Helaas was het echter op sommige plekken tot aan de knieen diep en moesten we toch onze schoenen uitdoen...met water op vriestemperatuur niet echt een prettige ervaring! Tussen de stroompjes in liepen we op minikiezeltjes en dat voelde aan als glas!


Moe maar voldaan, komen we aan in de hut, waar we, behalve 1 andere wandelaar, de enigen zijn. Geen faciliteiten, dus koken op een gaspitje en eten en kaarten bij kaarslicht.


Ons 'slaapvertrek' op dag 1, waar we overigens heerlijk geslapen hebben..


Vanwege een nieuwe laagtij-oversteek, moesten we vroeg op, dus om 06.30u gingen we weer op pad.. maar niet heel vervelend gezien het uitzicht..

Iedereen loopt in zijn eigen tempo. Ik hang ergens in het midden en loop sommige stukken zelfs alleen, met de anderen ver voor en achter me...Maar het was heerlijk...muziekje in de oren en genieten van al het moois....


Regenwoud


Baai


Nog een baai


Uitzicht


Hangbrug


Ehm, wat staat er op dat bordje??? (Don't worry, je kon doorlopen maar kon evt lui tegekomen die aan het pad werkten...met explosieven...)


Doe mij maar een vakantiehuisje aan dat meertje...


Laatste pauze...waarom wordt die rugzak niet lichter???

Na 3 dagen komen we moe maar voldaan weer aan bij ons hostel, waar we het rijk alleen hebben en de hele avond lekker bijkomen bij de kachel...Een topervaring!

Deze mooie ervaring werd al snel gevolgd door de volgende.. Via een stop bij de Pancake Rocks gingen we naar Franz Josef, waar we een gletsjer konden beklimmen...


Pancake Rocks

Helaas hadden we hier wat minder geluk met het weer, het goot echt enorm! Er schijnt hier op jaarbasis 6meter regen te vallen...nou volgens mij hebben wij minstens een halve meter gekregen!!!
Het was met dit weer heel moeilijk foto's knippen en heb mijn camera waarschijnlijk ten dood veroordeeld (de eerste mankementjes beginnen zich te vertonen...) door toch stiekem wat foto's te maken....tja, eigenwijs he...ik blijf een Peeters...

Onze voeten waren overigens al nat voor we op het ijs stonden...we moesten door een rivier waden en waren daarna allemaal tot op de tenen doorweekt...En dan nog 4 uur op een gletsjer lopen!! Brrrrr....


Zoek de gletsjer...


O daar issie!


Dan gaan we op pad. Onze gids moet regelmatig nieuwe “trappen” uithouwen omdat de oude verregend en gesmolten zijn..


Af en toe moesten we door vrij nauwe spleten lopen....Deze valt nog mee.

Op stukken was het behoorlijk nauw, met uitgehouwen voetstappen in de zijwand want als je op de bodem trapte, stond je in 50cm ijswater...Dus wat doen je dan? Met de handen tegen de wanden om te steunen...Ik kan je vertellen dat je na 5meter het gevoel in je handen volledig kwijt bent! Heb hier helaas geen foto's van want ik kon mijn camera niet meer vasthouden...


Soms moesten we door tunnels van ijs kruipen


Kiekeboe!


Het was gelukkig ook een momentje droog tussendoor dus meteen met de gletsjer op de foto gegaan!


En toen weer naar beneden


Wij zijn tot iets onder de stenen hoop gekomen.

Dit is overigens maar een minideel van de gletsjer, hij is 11km lang! Het was erg jammer van het natte weer, wat de ervaring zeker wat minder maakte dat de Tongariro Crossing (maar dat is ook eigenlijk onvergelijkbaar) maar het was toch een ervaring die ik niet had willen missen!!! Hierna is de reis dus verder gegaan naar Queenstown, waar ik inmiddels al een paar dagen ben...Maar dat is weer voor een volgende keer!!!